«وقتهای زیادی خیال کردهام
از حجم غصهای که پشت قفسهٔ سینهام
محکمتر و پرآشوبتر از قلبم میکوبد،
از بینخواهم رفت!
ولی هیچوقت اینگونهنشد و هربار،
سینهام برای غمهای بزرگتر و عمیق تر
فراخ ترشد.
.غم بخشیاز اصالتماست،
و مادامیکه در مقابل تو ظاهر میشود،
هرگز تو را بهپایین نخواهد کشید؛
چون طبیعت زندگیست و تُ باید
بر قله ی غم ها بایستی، تا زندگی کنی.
حتیاگرهیچکس
حواسشبه زانوهایخسته و
ابرهای گرفتهی آسمان تونبود،
حتی اگر کسی نبود بغض ابرهای آسمان تورا نظاره گر باشد،
ادامهبده...!
من به چشم دیدم!
غم ،آدم ها را خیلی خیلی بزرگ میکند،
و لذت زندگی به بزرگ شدن روحِ ما آدم هاست.
[ما وَدَّعَک ربُّک]
#مهدا