- شیطون تویِ این ماه غل و زنجیره! خدا می‌خواد هرکاری کنه تا بندَش بخشیده بشه.. عَلی کلِ شئِ قدیره دیگه قربونش برم :)

عملا اگه گناهی از ما توی این ماه سر بزنه، تقصیرِ خودِ خودمونه..

دوست من بیا یه کار کوچولو انجام بدیم.. یه کوچولو بیشتر مواظب هوای نفسمون باشیم.. روزه‌داری که روزه بگیره ولی زبونِ روزَش به غیبت بچرخه،بدرد نمی‌خوره که:)

خدا این همه بریز بپاش می‌کنه تا ما بخشیده بشیم.. یه قدمم مآ برداریم..

ختم کلام اینکه، این ماهِ قشنگِ بندگی رو دو دستی بچسبید....

بذارید یجوری بشه، که بعدا بگید همه چیز از ماه رمضان١۴٠٢و١۴٠٣ شروع شد🙂

هرچی بیشتر،بهتر.. تو این ماه خدا می‌خواد صداش کنی تا بگه جانم💚

خدا عملا توی این ماه نمیخواد بذاره گناه کنیم :)) دیگه این بی معرفتیِ ماست که سرمونو میندازیم پایین میریم دنبالِ نفسمون..

فرصت خوبیه برای ترک گناه، یه گناهی که خیلی باهاش درگیرید..!

بهش بگیم ؛ آخدا ، شتر دیدی ؟ ندیدی ! از نو بسازیم باهاش باشه؟

یه لحظه فکرشو بکن...

از تمام هزار اسم خدا، از بین آن حجم رنگین‌ کمان و ابر و باران و آسمان، از میان آن‌همه اسماء‌الحسنی، بیشتر از همه اسمِ رفیقَ‌ش به من می‌چسبد! خدا با هر اسمی، یکی از صفات خودش را هویدا می‌کند... مثلاً با رئوف، مهربانی‌َش با توّاب، عذر پذیریَ‌ش با ستّار، عیب‌ پوشی‌َش با غفور، بخشندگی‌َش با سخی، سخاوتمندی‌َش با شفیق، دلسوزی‌ و خیرخواهی‌َش و با کریم، بزرگواری‌َش... خدا با هر اسمش، برای ما آدم‌ها یک صفت و یک خوبی، رو می‌کند که خودش ختمِ آن صفت است، تَهِ آن خوبی... فکر می‌کنم ‌‌رفیق، جامع همه اسم‌های خداست! آخر کسی تا همه‌ی این خصلت‌های نیکو را یک‌جا نداشته باشد، که نمی‌شود اسمش را گذاشت رفیق خاصّه با آن شفیقی که تَنگِ اسمِ رفیقش می‌گذارد، لطف را به کمال می‌رساند و می‌شود «رفیق شفیق» خدا ختمِ رفیق‌های عالم است... به اسمِ خودت، یا رفیق... [ سُبْحَانَكَ يَا شَفِيقُ تَعَالَيْتَ يَا رَفِيقُ أَجِرْنَا مِنَ النَّارِ يَا مُجِيرُ ]