نمیدانم  آغاز دلبستگی ام  کجا بود از کِی نامت  شد طپش دل ما... تا چشم باز کردیم ، تو مرهم زخم های نا گفته مان بودی. گره که به کارمان می افتاد، گره گشا بودی. آواره اگر میشدیم ، پناه مان فقط روضه ها ی تو بود. و چه حق گفته اند: "حسین امن ترین تکیه گاه نوکر هاست"

کنج عُزلت گُزین و تنها باش بین گمنام هاش پیدا باش...

پی سیر و سلوک‌ اگر هستی، خاک شو محضرش تمنا باش

آخرت میوه ی همین دنیاست پس از امروز فکر‌ فردا باش...

نمک عاشقی به رسوایی ست با جماعت نباش و رسوا باش

دست، پیش کسی دراز نکن سائلِ دست‌های سقا باش...

علف هــرز هم اگر بودی... در زمینِ حسینِ‌زهرا باش:').....

گرچه اصلا به تو نیازی نیست پایِ کارِ حسین، اما باش...!

زیرِ خنجـر به فکـرِ ما بوده؛ ما به فکر گناه... ما را باش!

میل داری به روضه‌ ی رضوان هر کجا روضه بود، آنجا باش...

هدف از گریه، خندۀ زهراست بی خیالِ ثوابِ عقبیٰ باش...

گریه کن پا به پای طفلی که گریه میکرد با سرِ باباش...