الو ؛ می‌شه گوشی رو بدید امام رضا ع ؟

‌ بچه بودیم خیلی پشمک دوست داشتیم اما حقیقت و بخوام بگم وقتی عظمت حرم و دیدیم ، پشمک‌های بزرگی که عمو فرزاد با اون دستگاه عجیب و غریبش سفارشی برامون آماده می‌کرد ، دیگه بزرگ به نظر نمی‌اومدن . دنیا با تمام هیاهویی که داشت ، می‌خواست ما رو سرگرم خودش کنه ، اما بچگی ما زیر سایهٔ این گنبدِ طلایی و توی صحن‌های قشنگت گذشت . امنیت نگاهت به زندگی‌مون ، پناه بود و از تمامِ غصه‌ها بی‌خبر بودیم . آخرِ غصه‌هامون گم شدن شکلات‌هایی بود که از خادمای مهربونت می‌گرفتیم . گوشه و کنارها وقتی یکی کتاب دعا دستش می‌گرفت ، دل‌مون می‌خواست بدونیم دعاش چیه ... مثلاً اسباب بازی می‌خواد یا مثل اون مداد رنگی‌ها که بهمون قولش و داده بودن دوست داره ؟ ولی خوب که فکر می‌کردیم یا ازشون می‌پرسیدیم ، می‌فهمیدیم آدم بزرگا چیزهای بزرگ‌تری می‌خوان . ما بین این ستون‌ها و این طنینِ همیشگی دعاها ، یاد گرفتیم که وقتی همهٔ درها به روی آدم بسته شد ، یه در همیشه بازه . در خونه‌ای که صاحب‌خونه‌اش نه تنها پناهِ آدم‌های بزرگ ، بلکه پناهِ درددل بچه‌ها هم هست . پناهی که خیلی می‌تونه پیش خدا برامون دعا کنه تا حاجت‌مون روا بشه . ما توی این حرم هم بزرگ شدیم ، هم خیلی چیزها یاد گرفتیم . یاد گرفتیم حتی وقتی که داریم با مُهرها بازی می‌کنیم و خونه می‌سازیم ، باید زندگی‌مون و جوری بسازیم که خراب نشه . اگر هم یه جایی ازش خراب شد ، نباید ناامید بشیم ؛ باید دوباره محکم‌تر و مقاوم‌تر بسازیمش . یاد گرفتیم کسی هست که ما رو می‌بینه ، قلبی هست که ما رو می‌شنوه و پناهی هست که هیچ‌‌وقت ما رو تنها نمی‌ذاره و اون خدایِ بابا رضاست ؛ خدایی که اتفاقاً از روی لطف و رحمتش بابا رضا رو هم برامون فرستاده ...💛 آقا خلاصه ، ما زیر سایهٔ شما معنای زندگی کردن و یاد گرفتیم . هنوز هم که هنوزه ، واسطهٔ بزرگ شدن‌هامون توی زندگی و پناهِ دل‌مون شمایی :) پ.ن : خاطرات یکی از بچه محله‌های امام رضا ع ، با تغییرات . ✍🏻 #طلبه‌یِ‌جوانِ‌انقلابی ‌ ‌_ 𝗠𝗮𝗵𝗶 .

‌چه قشنگه اگر بین دعاها و خواسته‌هامون از خدا ، یادمون نره که بخواییم عاشقی رو بهمون یاد بده ... ! ‌ ‌