مظلومانهترین شعری که خوندم این بود:
تنهایی
چیزهای زیادی به انسان میآموزد
اما تو نرو
بگذار من نادان بمانم...
پسرا پنجاه هزار کیلومتر رشته عصبی دارن و دخترا توانایی اینو دارن که رو تک تکش رژه برن ..
نوشته بود :
هر آدمیزادی یک رفتهای دارد
که هنوز به رفتنش عادت نکرده است...