آقای امام حسین میدونم دوسم نداری، ولی خب حق داری.

به‌قدری رو سیاهم که روم نمیشه حتی چیزی ازت بخوام ولی اگه شما بخوای کرم زیادی واسه من به‌خرج بدی جز دوتا چیز هیچی نمیخوام اول اینکه آدمم کنی و دوم اینکه ادامشو به صلاح خودت پیش ببری.

دلم رو نشکن اگرچه از تو من دل شکستم.

من تورو خیلی «میخوای سرتو بزاری رو شونم؟»

عزیز من، قبل از اینکه دچار بشی فرار کن.

ناگهان دستش را روی قلبش گذاشت و گفت: خدای من، انگار هنوزهم پروانه ها اینجا منتظرند.

این سازمان ملل کوفتی قرار نیست راجب جنگ های داخلی وسط مغز من ابراز نگرانی کنه؟ جدا نیاز به آتش‌بس دارم.

یعنی چی که دستتونو نمیدید تا روش گریه کنم و نازمو نمیخرید؟

همیشه خدا تو انتخاب کردن مشکل داشتم درواقع انگار از بدو تولد همچین قابلیتی نداشتم و هیچوقت هم بلد نشدم. از انتخاب چیزی که قراره به عنوان ناهار بخورم گرفته تا انتخاب مهم‌ترین آرمان های زندگیم. برام سخته که باید حتما چندین گزینه رو حذف کنم و فقط یکی رو بردارم. میترسم اون گزینه ای که برداشتم به اندازه کافی خوب و قابل اعتماد نباشه. برای همین هیچ‌وقت انتخاب نکردم. گزاشتم زمان فرصت انتخاب رو ازم بگیره و خودش برام مقدر کنه یا آدمهای دیگه برام انتخاب کنن و نتیجه؟ اصلا مهم نیست.

_