پروژه کارو فناوریمون بازارچه بود پیتزا کوچولو درست کرده بودم
بعدم مریم برای همهمون نقاشی کشید
کاش هنوز یک بچه کلاس نهمی با رویاهای بزرگ و مغز کوچیک بودم
الان اما دیگه اینجوری نیست، هیچی مثل قبل نیست و من واقعا به فاطمه کلاس نهمی حسودیم میشه
فاطمه ای که کنکور نداره، فاطمه ای که تو این دنیای وحشتناک زندگی نمیکنه، فاطمه ای که بهترین آدم های دنیاشو کنارش داره، فاطمه ای که کمتر از چند قدم نیاز داره تا کل دنیاشو پر کنه.
و این به این معنی هست که میخوام برگردم عقب؟ به هیچوجه😭
انقدر جون کندنم که رسیدم به اینجا و واقعا حاضر نیستم از اول همه اینارو بگذرونم
حتی حوصله تکرار خاطرات خوبم رو ندارم
فقط میدونی؟ آدم گهگاهی دلش میگیره که ای بابا زندگی هم جالب بودا😕
مثل اینکه تو بخوای ناشیانه بردن شانسیت رو دوباره تکرار کنی
و فقط باعث میشه که منزجر بشی
هر لحظه رو پشت پلکام میبینم و دیگه رمقی برای انجام دوباره ندارم
ولی خب انگار که تمامش رو از سرگذرونده باشم الان دیگه حوصله تکرار و تکرار رو ندارم
