هدایت شده از [دُشمݩِعزیز]
کاش واقعیت لحظاتی که دارم سعی میکنم دنیارو دوست داشتنی ببینم رهام کنه.
این حس که اینجا همه یک دایره امن برای خودشون دارن و اگه هراتفاقی افتاد درنهایت میتونن بهش برگردن و من حتی اگر یهو پنیک کنم هم هیچ راه فراری ندارم وحشتناکه. این pms لعنتی هم ول نمیکنه و شرط میبندم که قراره چندتا خراش محکم رو اعصابم بندازه. امیدوارم فقط زنده بیرون بیام.