چند وقت پیش داشتم با یکی از دوستام صحبت میکردم و بهش گفتم که ببخشید یکم نا مفهوم صحبت میکنم من واقعا تو رسوندن منظورم تو صحبت کردن خوب نیستم
گوگولی برگشت بهم گفت اره چون همیشه حرفا و منظوراتو توی هنرت نشون میدی و اتفاقا اونجا خوب هم منظورتو میرسونی
هیچی دیگه در حال پرواز کردن بودم
بگذریم که وقتی بهش گفتم کاری ک میخواییم انجام بدیم سخته همه میگن نمیشه و بعد بهم گفت چون سخته و همه میگن نمیشن باید انجامش بدیم
چقدر بهم امید داد
راست میگه ما ک دیگه راه برگشتی نداریم بریم جلو ببینیم چی میشه
عزیزانی که از حمله خوشالید امیدوارم با در آغوش کشیدن موشک ها خوشالیتون تکمیل شه.
من از بچگیم با فیلمای هالیوودی بزرگ شدم
کامیک خوندن هم با کامیکای آمریکایی شروع کردم
انیمیشنم همیشه دیزنی میدیدم همیشه از خودشون برامون قهرمان ساختن و من از خودم ناراحتم که دیر فهمیدم(چند سال پیش بود که فهمیدم نه الان)
که آمریکا نه تنها قهرمانی ک تو داستاناشون تعریف میکنن نیست بلکه دقیقا ویلن داستانه
دقیقا همون کسیه ک اخر داستان باید قهرمانا میکشتنش تا دنیا نجات پیدا میکرد
بعد از جنگ دوازده روزه از اون لباسای قشنگشون از لبخندای دل رباشون از اون ظاهر خوشگلشون حالم بهم میخوره
من حالم از آمریکا بهم میخوره
من حالم از آمریکایی که بهترین آدمای روی زمین کشت بهم میخوره از آمریکایی ک بچه های بیگناهو کشت بهم میخوره
و میدونید از اون بیشتر از کی حالم بهم میخوره؟
ساکنین ایرانی ک(نه من اینارو هم وطن نمیدونم و نخواهم دونست) از آمریکا طرفداری میکنن و خوشحالن
حالا میدونید کیا هم وطنای منن؟
اونایی ک تو وسط همون آمریکا پرچم کشورمو بالا میبرن
اون عراقی و لبنانی و پاکستانی ای ک برای ما عزاداری میکنن
اونایی که قلبا آزادن و آزادیو صرفا توی لخت شدن و مشروب خوردن نمیبینن