چون نهم ماه محرم رسید کار بدان‌جا که نباید کشید   از عقب خیمۀ صدر جهان شاه فلک جاه ملک پاسبان   شمر به آواز، تو را زد صدا گفت کجایند بنو اختنا؟   تا برهانند ز هنگامه‌ات داد نشان خط امان نامه‌ات   رنگ پرید از رخ زیبای تو لرزه بیفتاد بر اعضای تو   من به امان باشم و جان جهان از دم شمشیر و سنان بی امان   دست تو نگرفت امان نامه را تا که شد از پیکر پاکت جدا   مزد تو زین سوختن و ساختن دست سپر کردن و سر باختن   دست تو شد دست شه لافتی خط تو شد خط امان خدا   پنج امامی که تو را دیده‌اند دست علمگیر تو بوسیده‌اند   طفل بُدی، مادر والا گهر برد تو را، ساحت قدس پدر   چشم خداوند چو دست تو دید بوسه زد و اشک ز چشمش چکید   با لب آغشته به زهر جفا بوسه به دست تو بزد مجتبی   دید چو در کرب و بلا شاه دین دست تو افتاده به روی زمین   خم شد و بگذاشت سر دیده‌اش بوسه بزد با لب خشکیده‌اش   حضرت سجاد بر آن دست پاک بوسه زد و کرد نهان زیر خاک   حضرت باقر  به صفِّ کربلا بوسه به دست تو بزد بارها    کای تو به اطفال حرم غمگسار جان ز عطش در تب و دل بیقرار   مطلع شعبان همایون اثر بر ادب توست دلیلی دگر   سوم این ماه چو نور امید شعشعۀ صبح حسینی دمید   چارم این مه که پر از عطر و بوست نوبت میلاد علمدار اوست   شد به هم آمیخته از مشرقین نور ابوالفضل و شعاع حسین   وقت ولادت قدمی پشت سر وقت شهادت قدمی پیشتر   ای به فدای سر و جان و تنت وین ادب آمدن و رفتنت   مدح تو این بس که شه ملک جان شاه شهیدان و امام زمان   گفت به تو گوهر والا نژاد جان برادر به فدای تو باد    شه چو به قربان برادر رود کیست «ریاضی» که فدایت شود؟

بسم الله از کار عشق این گره بسته وا نشد باب الحوائج همه حاجت روا نشد بستند راههای حرم را به روی او می خواست تا حرم ببرد آب را نشد دستان او جدا شده از پیکرش ولی یک لحظه مشک از کف سقا رها نشد ناگاه مشک آب اباالفضل را زدند یعنی فرات قسمت آل عبا نشد با مشک پاره پاره به سوی حرم نرفت راضی به دل شکستگی بچه ها نشد تیر سه شعبه بست به چشمان او دخیل آن گونه که ز چشم رئوفش جدا نشد ضرب عمود تا دل ابروش را شکافت فرق کسی شبیه سر او دوتا نشد با صورت، آفتاب حرم بر زمین فتاد آن بازوی قلم شده مشکل گشا نشد آنقدر زخم فرق شریفش عمیق بود بر روی نیزه ها سر عباس جا نشد شکر خدا که پیکر او در شریعه ماند پامال نعل تازه غروب بلا نشد دیگر نصیب اهل حرم خسته حالی است بزم شراب… جای علمدار خالی است یوسف رحیمی

🔰 موضوع سخنرانی: مراحل بحث از ولایت فقیه(۳) 🎙 حجت الاسلام کفیل 🏴 روز هشتم محرم الحرام ۱۴۴۸ 📅 سه‌شنبه دوم تیرماه ۱۴۰۵ 🕌 دفتر امام جمعه محترم شهرستان فسا

آقای همتی حرفهای ترامپ در تحقیر ملت ایران را تأیید کرد مذاکره عزت مندانه و از موضع قدرت!!!! معنای عزت را فهمیدیم.

✍آقای رئیس جمهور دلسوزِ ما جناب آقای دکتر پزشکیان ؛ بنابر فرمایش رهبری عزیز تر از جان، ما مردم به همراه حضرتشان باید بر حسن کیفیت اجرای تعهد شما به استیفای حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت نظارت کنیم؛ از این بابت می‌پرسیم، بعد از مذاکراتِ هیئت محترمه مذاکره کننده ایرانی با دشمن جنایتکار آمریکای خبیث، معاون اول و رئیس خبیث جمهور آمریکا توهماتی بیان داشتند: مبنی بر اجرای سیاست #نفت_در_برابر_غذا و الزام استفاده ایران از دارایی‌های بلوکه شده خودش به خرید از آمریکا و پذیرش بازرسی‌های سختگیرانه تسلیحاتی توسط آمریکا . تمنا داریم اگر این‌ها دروغ است ، خود حضرتعالی بنابر تعهدی که خدمت رهبری عزیز داده‌اید، پاسخی درخور بدهید و از خجالت این جماعت شیاد و دروغگو بدر آیید و اگر هم خدای ناکرده بواسطه لکنتی یا ابهامی در سیر گفتگوها، این برداشت غلط برای دشمن پیش آمده، آن را تصحیح کنید. دعاگوی جنابتان هستیم... برقرار و پیروز باشید دست خدا به همراهتون ... @souud_ir

❌آتش بس تو لبنان برای بار nام نقض شده و چند نفر در جنوب لبنان توسط اسرائیل به شهادت رسیدند @Souud_ir

بسم الله البته هنوز نقض توافق صورت نگرفته و تعهد رئیس جمهور پابرجاست

💠فتح یا فریب؟ بخش اول همه کسانی که این روزها تفاهم‌نامه و خروجی نبردهای یک‌ساله اخیر را با عنوان «روایت فتح» تفسیر می‌کنند، باید به یک احتمال جدی و نگران‌کننده نیز بیندیشند: آیا ممکن نیست این مذاکرات، نه صرفاً پایان یک بحران، بلکه مبنایی برای آغاز نوعی رابطه جدید با آمریکا باشد؟ رابطه‌ای که نشانه‌های اولیه آن در دیدار ونس با قالیباف و دست‌دادن آنان ظاهر شد و اکنون برخی مفاد تفاهم‌نامه، می‌تواند به‌مثابه زیرساخت و کلید ورود به همان مسیر عمل کند. در چنین صورتی، جنجال‌های رسانه‌ای درباره «پیروزی ایران»، «عقب‌نشینی دشمن» یا حتی «مخالفت نتانیاهو» را نباید ساده‌دلانه و بی‌تحلیل پذیرفت. چه‌بسا بخشی از این صحنه‌آرایی‌ها برای گمراه‌کردن مردم از درک واقعیت اصلی باشد؛ واقعیتی که در آن، نه فقط یک توافق محدود، بلکه چرخشی بنیادین در نسبت ایران و آمریکا در حال شکل‌گیری است. آیا هرگز به آخرین مقاله ظریف در فارن‌افرز اندیشیده شده است؟ مقاله‌ای که در فضای آن روزها، از بیرون، عجیب، بی‌موقع و حتی مضحک به نظر می‌رسید؛ آن هم از سوی کسی که در افکار عمومی زیر فشار بود و تا حد زیادی طرد شده تلقی می‌شد. آیا معقول است در بحبوحه جنگ، کسی با آن میزان حساسیت عمومی، ناگهان مقاله‌ای بنویسد که آشکارا یا ضمنی آینده روابط ایران و آمریکا را ترسیم کند؟ آیا این کار صرفاً خطای محاسباتی بود، یا پیامی رمزگشایی‌شده برای نیروهای داخلی دوستدار غرب و طرف‌های آمریکایی آنان؟ ضرب‌المثل «موش به سوراخ نمی‌رفت، جارو هم به دمش می‌بست» در ظاهر، کاملاً بر آن اقدام قابل تطبیق بود. اما آیا واقعاً می‌توان پذیرفت که ظریف تا این اندازه بی‌محاسبه عمل کرده باشد؟ یا باید آن مقاله را نوعی علامت‌دهی دانست؛ علامت‌دهی به اینکه مسیر، مستقل از جار و جنجال‌های ظاهری، به سمت گشودن باب رابطه با آمریکا در حرکت است؟ گویی پیام اصلی این بود که: آنچه در ظاهر به‌عنوان نبرد، مقاومت، تنش و درگیری دیده می‌شود، در باطن می‌تواند به کلید روابط ایران و آمریکا تبدیل شود؛ کلیدی که یک‌بار مک‌فارلین آن را به تهران آورد و رد شد، اما این‌بار در صورتی بسیار زیباتر، مقدس‌تر و قابل‌قبول‌تر ظاهر شده است: نبردی جهادی و مقدس که در نهایت، خود به دروازه رابطه تبدیل می‌شود. بر اساس این نگاه، باید با وضعیت موجود متفاوت برخورد کرد. نباید خطا کرد و پنداشت که ایران الزاماً در حال حرکت به سوی یک نبرد بزرگ تمدنی برای اخراج نهایی آمریکا از منطقه است. چه‌بسا در سطحی دیگر، مسیر درست از نگاه برخی تصمیم‌گیران، نه اخراج آمریکا، بلکه تنظیم رابطه با آمریکا و ادغام تدریجی در تمدن نوین غرب تعریف شده باشد؛ مسیری که در ظاهر با ادبیات مقاومت و پیروزی پوشانده می‌شود، اما در باطن به سمت عادی‌سازی، سازش و بازتعریف جایگاه ایران در نظم غربی حرکت می‌کند. البته باید توجه داشت که این داوری، ناظر به تمامیت حاکمیت و همه ارکان نظام نیست؛ بلکه متوجه اراده، تمنّا و جهت‌گیری جریان لیبرالِ درون ساختار سیاسی و شبکه‌های تصمیم‌ساز و تصمیم‌پرداز پیرامون آن است؛ جریانی که سال‌هاست حل مسئله ایران را نه در تعمیق استقلال، نه در اخراج آمریکا از منطقه، و نه در امتداد خط انقلاب اسلامی، بلکه در گشودن باب رابطه با آمریکا، عادی‌سازی نسبت با غرب و ادغام تدریجی در نظم جهانیِ تحت سیطره غرب جست‌وجو می‌کند. بنابراین سخن بر سر خواست پنهان یا آشکار این جریان است، نه نسبت‌دادن چنین اراده‌ای به اصل نظام، رهبری یا همه نیروهای درون حاکمیت. یادمان نرود که راهبرد غرب، سال‌ها بر «زدن سر مار» و سپس قطع سرپنجه‌ها و بازوان آن استوار بود. مانع اصلی رابطه ایران و آمریکا نیز، به تصریح مکرر رهبر شهید، همان خط رهبری بود؛ همان خطی که بارها تأکید کرده بود تا زنده است و نفس می‌کشد، نخواهد گذاشت آمریکا به ایران بازگردد. بنابراین اگر کسی بخواهد از منظر راهبردی به حوادث اخیر نگاه کند، نمی‌تواند حذف این مانع اصلی و نیز حذف گسترده نیروهای مؤثر، وفادار و کارآمد جمهوری اسلامی را از این پازل جدا ببیند. ✍حسین کچویان @Kolbe_Andishe_Farhang