«پناه گاه امن من برای فرار از واقعیت »
طرز لباس پوشیدنم مهمه البته،من خودم سعی میکنم هر وقت آستینم به اندازه کافی باند نیست ساق دست بپوشم،ه
ببین نه مقنعه دراورده بودم بعد قشنگممممم روپوش مدرسه که برای خودش شلواریه انقدر بلنده دیگع هممون میدونیم چقدر روپوش مدرسه پوشیدست اما من مقنعه امو تا ته میدم عقب یعنی پوشش من عملن مشکلی نداره مشکل ذهن کثیفش بوده
«پناه گاه امن من برای فرار از واقعیت »
اولا متاسفم که چنین چیزی رو تجربه کردی،به عنوان کسی که اضطراب اجتماعی داره حتی یه آدم بی قصد و نیت ه
چ-
من هیچوقت تنها بیرون نرفتم
حتی مدرسه هم همیشه دور بوده و با ماشین میرفتیم