♨️ «راه توسعه» یا بن‌بست ژئوپلیتیکی؟ بررسی ظرفیت‌های ایران در خصوص تلاش برای بازنگری عراق در راهبرد ترانزیتی خود 👤 نویسنده: شهاب نورانی‌فر 🔸پروژه «راه توسعه» و بندر فاو از سوی عراق به‌عنوان مسیری سریع‌تر برای اتصال به اروپا معرفی شده، اما در سطحی کلان، بیش از آنکه صرفاً اقتصادی باشد، دارای اهداف ژئوپلیتیکی است؛ از جمله کاهش وابستگی به مسیرهای متاثر از ایران و ایجاد همکاری راهبردی با ترکیه. با این حال، وابستگی ساختاری این پروژه به تنگه هرمز، آن را در برابر تحولات امنیتی این گذرگاه آسیب‌پذیر می‌کند. در صورت بروز بحران، کارکرد بندری پروژه مختل شده و در نتیجه، کل زنجیره ترانزیتی آن دچار اختلال می‌شود و مزیت رقابتی آن برای تجارت با شرق آسیا عملاً از بین می‌رود. 🔸یکی از مهم‌ترین چالش‌های پروژه راه توسعه، اغراق در برآورد زمان انتقال کالا به اروپا است. برخلاف ادعای کاهش زمان به ۱۵ روز، در عمل انتقال کالا از شرق آسیا به عراق همچنان زمان‌بر بوده و مجموع زمان ممکن است به حدود ۳۰ روز برسد؛ رقمی نزدیک به مسیر کانال سوئز. در مقابل، اتصال به کریدور چین–پاکستان (CPEC) می‌تواند زمان انتقال را به ۱۵ تا ۲۲ روز کاهش دهد. افزون بر این، هزینه‌های زیرساختی در این مسیر برای عراق کمتر بوده و عمدتاً به توسعه داخلی محدود می‌شود، در حالی که پروژه فاو بار مالی سنگینی بر دوش بغداد می‌گذارد. 🔸 قرار گرفتن عراق در مسیر کریدورهای منطقه‌ای مانند CPEC می‌تواند علاوه بر مزایای اقتصادی، فرصت‌های ژئوپلیتیکی تازه‌ای ایجاد کند. این مسیر امکان کاهش آسیب‌پذیری عراق در برابر بحران‌های تنگه هرمز را فراهم کرده و جایگزینی برای واردات و صادرات ارائه می‌دهد. همچنین در حوزه انرژی، انتقال نفت از مسیرهای جایگزین مانند ایران، بندر جاسک یا گوادر می‌تواند به تنوع‌بخشی مسیرهای صادراتی کمک کند. چنین رویکردی، ضمن ایجاد موازنه در برابر مسیر ترکیه، می‌تواند جایگاه عراق را در معادلات منطقه‌ای تقویت کرده و زمینه همکاری‌های گسترده‌تر با ایران و سایر همسایگان را فراهم سازد. 🔗 متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷

♨️ خلاصه سیاستی «سازوکار مدیریت تنگه هرمز» 👤 نویسنده: سیدمجتبی بقایی اردکانی 🔗 متن خلاصه سیاستی را اینجا از مطالعه کنید. ©️@mersadcss🔷🔷🔷

🎞 پادکست مدائن ⚓️ از گروتیوس تا سانتیاگو: هژمونی و مقاومت در آب‌های آزاد 🔻آب‌های آزاد مفهومی است که تا پیش از معرکۀ رمضان به ندرت در گفتگوهای عمومی ما ایرانیان نشانه‌ای از آن وجود داشت. با محقق شدن وعدۀ انسداد آبراه جهانی هرمز ما تازه به درکی نزدیک از احاطه شدن توسط یک نظم دوردست اما بسیار نافذ رسیده ایم. آب های آزاد همچون هوای آزاد برای تنفس نظم سیاسی مسلط بر جهان مدرن است و اکنون صدای تنگی نفس آن در بیخ گوش ما، دریچه‌ای به یک خودآگاهی جدید است. ما خواسته یا ناخواسته به معرکه‌ای دعوت شده ایم که در سال‌های منتهی به پیمان وستفالی، توسط گروسیوس هلندی، پدر حقوق بین‌الملل، صورت‌بندی اولیه شد. 🔻تصور اینکه مسئلۀ تنگۀ هرمز به گونه‌ای استثناء محلی تبدیل شود، در واقع یک نوع استنکاف از قبول دعوت به این معرکه جهانی است. ما فرصت آن را داریم که با تفسیری جهان‌شمول و تاریخ‌مند از جدال هرمز، خود را در پیوند و هم‌پیمانی با نیروهایی قرار دهیم که پیش از ما توانسته‌اند یک گام بزرگ در برابر هژمونی قدرت‌های بحری پیش نهند و عقبنشینی تاریخی حاصل از اعلامیه سانتیاگو را در کارنامۀ جنوب جهانی ثبت نمایند. رژیم حقوقی آنکلوز که اکنون در آب‌های بین‌المللی حاکم است، برآیندی از تحمیل سلطه از یک سو و ارادۀ بر مقاومت از سوی دیگر است. ایرانیان اگر به تاریخ مقاومت جهانی در دریا بپیوندند، فرصت آن را دارند که دومین انقلاب در رژیم دریاها را پس از سانتیاگو، به نام خود ثبت کنند. 🔻این دومین برنامه از سری پادکستی است که با «از صور تا ایلاف» آغاز شد و به موقعیت سیاسی و تمدنی ایران در دوگانۀ برّ و بحر می‌پردازد. در این برنامه رضا محمدی و پریسا رضایی به عنوان دو محقق جوان که هر یک پیگیر یک سویۀ خاص از تنازع بر سر دریا بوده‌اند گفتگویی تطبیقی از منظر این دو زاویه شکل می دهند. 📽 مشاهده در آپارات ©️@mersadcss🔷🔷🔷