آخرین پناه خوابیدن بود که خواب دیدن خرابش کرد.

ترجیحم اینه اعتماد کنم؛ و بسپرم به کسی که کارو بلده؛ من یه جاهایی واقعا نابلدم،وگرنه انتخابم چیز خاصی نیست..

واقعا از وقتایی که مدیریت اوضاع از دستم خارج میشه متنفرم.

خدا من بهت اعتماد دارم:)💕

زندگی دلیل بغض من نبود؛ تو نمیخندی که گریه می‌کنم؛ دیگه بعد از این،سمت من بیای هر چی تو بگی،هر چی تو بخوای . . !

وا. چه توقعا. من حوصله‌ی خودمم ندارم چه برسه به بقیه

تا بداند که شب ما به چه سان میگذرد؛ غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده.

الان دقیقا یه طوریم که اگه تا ۱۰ دقیقه ی دیگه خودمو نخوابونم،میرم تمام حقیقتو میگم،به تمام خراب‌کاریام اعتراف میکنم،گوشی رو از طبقه‌ی چهارم پرت میکنم پایین و آرامش رو به زندگی خودم بر میگردونم‌.

من در عرض ۳ ، ۴ ماه خستگی رو تجربه کردم؛ سوگ رو تجربه کردم؛ غم خیلی خیلی زیاد رو تجربه کردم؛ تراکم موضوعات و نداشتن فرصت کافی برای هضمشون رو تجربه کردم؛ افسردگی از سر گذروندم؛ مورد قضاوت قرار گرفتم؛ عذاب وجدان شدیدو تجربه کردم؛ ولی هیچ چیز،به اندازه‌ی نا آگاهی،غیر قابل کنترل بودن اوضاع و سردرگمی اذیتم نکرد و نمیکنه.

واقعا هر چقدرم چغر بد بدن باشیم(که من نیستم)،نسبت به یه سری چیزا علیل‌ترینیم؛

ایمان میاوریم🙇🏻‍♀✨