آروز های زیادی داشت ولی انگار مجبور بود آرزو های اونو برآورده کنه در حالی‌که در خفا برای آرزو های خودش می‌جنگید.

متنفر بود از این که همیشه دودل بود توی همه چیز

ولی بازم چرا انقدر اصرار داشت از ته دل بخنده شاید چون همیشه می‌خندید گاهی با صدای بلند ولی نه واقعی اون خنده ای نبود که با احساسات پر شده باشه انگار فقط مجبور بود..

اون زندگی خوبی داشت ولی باز همیشه احساس میکرد بدبخت ترین آدم دنیاست ولی نبود،اون گاهی واقعا زندگی خوبی داشت زندگی که میشه بهش گفت زندگی

اون قطعا بدبخت ترین آدم دنیا نبود

اون فقط زیاد تلقین میکرد

اون می‌خواست بی‌نقص باشه درحالی که می‌دونست هیچکی بی‌نقص نیست

همه ممکنه گاهی ناراحت باشن،گاهی هم دلشکسته و از درون نابود شده،حتی گاهی خیلی خسته ولی هنوز ادامه میدن شاید برای اون نور کوچیکی که تو قلبشون هنوز طاقت آورده

اون زیادی خودشو دست کم می‌گرفت

اون همیشه تلاش می‌کرد تو همه چیز بهترین باشه و خب خسته میشد طبیعتا

اون گاهی خیلی می‌جنگید برای چند لحظه..

اون انگار قرار بود با تلاش های بی‌فایدش بره تو گور،از اینکه نمی‌تونست کامل باشه متنفر بود یک تنفر بی‌فایده