عرفان جداً از همه‌ی این بلایند دیتی‌ها سرتره.

وقتی کسی نیست که پشتت باشه ؛ یعنی کسی هم نیست که از پشت هـُلت بده بیفتی تو دره.

جنگیر پاپ.

کَم حرفم ولی پُـر.

جایی در قلبِ من تو زندگی می کنی ؛ روی کاناپه لم می دهی و کانال عوض می کنی و بعد غر می زنی: اه اینم که باز هیچی نداره. سیگار می کشی و به آینده ات فکر می کنی. دستانِ مادرت را می بوسی و از او طلبِ ماشینش را می کنی و او که می گوید: نه. تو باز سوییچ را برمی داری و می گویی: راضی باش مامان. با گوشی ات ماشین بازی می کنی و وقتی امتیاز کسب می کنی از آن لبخندهای ریحانه کُش می زنی. پیرهنِ سیاهت را در می آوری و گوشهِ قلبم ولو می کنی. هرروز جوراب هایت را لا به لایِ رگ هایم گم می کنی. ( بین خودمان بماند من خودم قایمشان می کنم ) رو به روی آینه شکلک در می آوری و بعد به احمق بودنت قاه قاه می خندی. دست لای موهای سیاه و فِرَت می بری و سعی می کنی گره شان را باز کنی اما باز نمی شوند که. نگاه های دلبرانه ات را هاید می کنی و سرت را زیر نگه می داری. با خواهرت شوخی می کنی و سر به سرش می ذاری ؛ به دردودل های خواهرت گوش می دهی و بعد می گویی: کسی اذیتت کرد بیا به خودم بگو. موهایش را برایش شانه می زنی و بعد میبافی. و من با خودم می اندیشم که این موهای بلند به چه کارم می آیند وقتی تو نیستی که ببافیشان؟ چشم هایت را به ماه می دوزی و من نمی دانم به چه چیزی یا چه کسی می اندیشی؛ اهمیت هم نمی دهم. چون به هرکس بیندیشی باز فقط توی قلبِ من خانه داری و نه هیچ جای دیگر. این تنها منم که تو را در خانهِ قلبم راه داده ام عزیزکم. حالا تو هِی به اغیار بیندیش. بیندیش ببینم به کجا می بَرندَت. بیندیش و در قلبت راهشان بده ببینم برایت چه می کنند... بگذار به تو این اطمینان را بدهم که هیچکس نمی تواند تو را مانند من دوست بدارد... هیچکسِ هیچکس.