کَم حرفم ولی پُـر.

جایی در قلبِ من تو زندگی می کنی ؛ روی کاناپه لم می دهی و کانال عوض می کنی و بعد غر می زنی: اه اینم که باز هیچی نداره. سیگار می کشی و به آینده ات فکر می کنی. دستانِ مادرت را می بوسی و از او طلبِ ماشینش را می کنی و او که می گوید: نه. تو باز سوییچ را برمی داری و می گویی: راضی باش مامان. با گوشی ات ماشین بازی می کنی و وقتی امتیاز کسب می کنی از آن لبخندهای ریحانه کُش می زنی. پیرهنِ سیاهت را در می آوری و گوشهِ قلبم ولو می کنی. هرروز جوراب هایت را لا به لایِ رگ هایم گم می کنی. ( بین خودمان بماند من خودم قایمشان می کنم ) رو به روی آینه شکلک در می آوری و بعد به احمق بودنت قاه قاه می خندی. دست لای موهای سیاه و فِرَت می بری و سعی می کنی گره شان را باز کنی اما باز نمی شوند که. نگاه های دلبرانه ات را هاید می کنی و سرت را زیر نگه می داری. با خواهرت شوخی می کنی و سر به سرش می ذاری ؛ به دردودل های خواهرت گوش می دهی و بعد می گویی: کسی اذیتت کرد بیا به خودم بگو. موهایش را برایش شانه می زنی و بعد میبافی. و من با خودم می اندیشم که این موهای بلند به چه کارم می آیند وقتی تو نیستی که ببافیشان؟ چشم هایت را به ماه می دوزی و من نمی دانم به چه چیزی یا چه کسی می اندیشی؛ اهمیت هم نمی دهم. چون به هرکس بیندیشی باز فقط توی قلبِ من خانه داری و نه هیچ جای دیگر. این تنها منم که تو را در خانهِ قلبم راه داده ام عزیزکم. حالا تو هِی به اغیار بیندیش. بیندیش ببینم به کجا می بَرندَت. بیندیش و در قلبت راهشان بده ببینم برایت چه می کنند... بگذار به تو این اطمینان را بدهم که هیچکس نمی تواند تو را مانند من دوست بدارد... هیچکسِ هیچکس.

اسمم را دوست دارم ؛ وقتی تو صدایم می‌زنی.

بچه رو صورتش حساسه خب.

غرغراتو وقتایی که کلافه‌ای ؛ به دنیا نمی‌دمشون.