در زلفِ چون کمندش ای دل مپیچ کآنجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت...

من هنوز با جوراب کالج و شلوار قد نود پسرا کنار نیومدم، اونوقت جدیداً شروع کردن به لاک زدن :)))))

با این فرمونی که اینا پیش گرفتن، تا چند وقت دیگه تو خیابونا شاهد سیبیلوهایی هستیم که دامن به پا دارن و کت به تن‌ و روسری به سر.

بچها به یه نتیجه‌ای رسیدم ، واقعاً دانشجوهای پزشکی حق دارن دانشجوی پزشکی بودنشونو بمالونن تو صورت بقیه ، واقعاً حق دارن.

پلی کردن ترکای شجریان آسونه ، ولی تموم شدنش یه پروسه‌‌ی عجیب و طولانی و سخت رو در پی داره ، مثلا یهو می‌بینی جناب داره فقط چهار دقیقه یه بیت و تکرار می‌کنه و بعدشم که تموم می‌کنه فکر می کنی با خودت اوکی دیگه تموم شد الان می‌ره بیت بعدی یه پنج شش دقیقه‌ای هم چهچهه می‌زنه و قشنگ که صداشو کشید به رخت بعد می‌ره سراغ بیت بعدی و بازم همین اتفاقات از اول تکرار می‌شه :)))

"از یجایی به بعد خودتو جا می‌ذاری"

هیچکس گریه نکرد.

دل نبند دیوونه.

دیدم که جانم می‌رود.

جئتک من کلّ منافی العمر... "به سویت آمدم از تمام تبعیدگاه‌های زندگی"...

*