اون صحنه از زندگیت که نشستی تو خونه‌ی مامان بزرگت خاله‌هات و دختراشون و مامانت و خواهرت هم همه اونجان ؛ همون صحنه‌ایه که باعث میشه تمام درداتو فراموش کنی.

بهتر از تو مگه میشه اصلاً؟

:)))))))))

تو بهم نمیگی دوسم داری ولی من باید خودم از رو لبخندهای بدون دلیلت به من و نگاهای سوزاننده‌ت که سر تا پامو آتیش میزنه بفهمم که چقدر عاشقمی.

فقط منو بذار خونه.

هنوزم مثل بچگیام عادت دارم وقتی با یکی قهرم میرم بهش میگم باهاش قهرم.

و عادت بدیه نسبتاً.

بهم میگه: ازت میترسم. میگم: مگه من بوگام داسی‌ام؟ مگه انداختمت تو اتاقی که توش مار دو سره؟ چرا ازم میترسی؟ جواب میده: چون چشات مثل چشای اون زنه‌س؛ کهربائی. لبات مثل لبای اونه ، پوستتم مثل اون مهتابی‌ـه. میخندم: پس از نظر تو منم اساطیری‌ام آره؟ با همون چشمای ناراحتش میگه: من شوخی ندارم باهات. میترسم مثل اون بذاری بری. منم مریضت شم. مثل همون پسره تو بوفِ کور. بهم قول میدی نری؟ میگویم: خب معلومه که قول میدم.

من دوسِت نداشتم؟ من هروقت ویساتو پلی می‌کردم قلبم با سرعت ۱۲۰ کیلومتر بر ثانیه توی بدنم می‌دویید.