داشتم از زندگی ناامید می‌شدم که دیدم تلویزیون داره فرار از زندان می‌ذاره. دوباره امیدوار شدم.

یه حالی مثل حال ویل گراهام بعد اینکه هانیبال بهش خیانت کرد.

می‌دونم یه روزی یه جایی تو هم تنگ می‌شه دلت برام.

حس میکنم بحث بحثِ اعتماد به نفسه ؛ اینه که من خودمو همیشه خیلی پایینتر از بقیه می‌بینم و به نظرم باید با عالم و آدم دوست باشم و یه وقتی خدایی نکرده کاری نکنم که یذره از من بدشون بیاد. چرا زن؟ اعتماد به نفستو ببر بالا. فدای سرت که ازت بدشون بیاد. فدای یه تار موت. مگه اونا خدان که از نظرت باید همیشه ازت راضی باشن؟ رها کن بره. رها کن دختر خانوم. بعد بشین یه گوشه از زندگیت لذت ببر و انقدر همه چیو سخت نکن عزیزم. باشه؟ مرسی.

مثل اینکه فقط دعاهای من مستجاب نمی‌شن.

من به شاعری دل بستم که همه‌ی شعرهاش را قبلاً برای قلب دیگری سروده بود.

قلب من نیست ، خونه‌ی توعه.

بی شمار انسان با شعرهای ما به هم می رسند ولی من و تو نه...

بعضی‌هام هستن که بی خود و بی جهت توهم یوهاینس بودن دارن ، پاشو ظرفا رو بشور بینم پفیوز.