ما تا ۶۵سالگی هرشب یادتیم.

من امیر بودم و تو خرِ امیر.

همچنان که دوستانم دارند دست در دستِ همسر/دوست‌پسر ِشان قدم می‌زنند من دارم سینگل‌وارانه به تلاش‌های شاید تا حدودی پوچِ خودم ادامه می‌دهم.

واکنش ریحانه بیچاره:

صدا زدم دنیا چه رسم تلخی داره ، از هرچی که می‌ترسی اونو سرت میاره...

قانعش کردند باید رفت با صدها دلیل باز با این حال می‌گفتم بمان، می‌ایستاد :)

منم دلم می‌خواست برم درس بخونم ولی تلویزیون شازده کوچولو گذاشته.

چرا گریه می‌کنی اون فقط یه پیامه. اون پیام:

به دختره‌ی اسکل از پشت خط پاس میدم نمیتونه بگیره بعد میاد پشت سرم صفحه می‌ذاره که آره این ب من پاس نداد. بهش گفتم: داداش تو نگرفتی! برگشته می‌گه: نه آخه تو داشتی دریبل میزدی :)))))))) آخه روانی از پشت خط چطوری دریبل می‌زدم؟ چرا انقد اسکلن مردم؟