همچنان که دوستانم دارند دست در دستِ همسر/دوست‌پسر ِشان قدم می‌زنند من دارم سینگل‌وارانه به تلاش‌های شاید تا حدودی پوچِ خودم ادامه می‌دهم.

واکنش ریحانه بیچاره:

صدا زدم دنیا چه رسم تلخی داره ، از هرچی که می‌ترسی اونو سرت میاره...

قانعش کردند باید رفت با صدها دلیل باز با این حال می‌گفتم بمان، می‌ایستاد :)

منم دلم می‌خواست برم درس بخونم ولی تلویزیون شازده کوچولو گذاشته.

چرا گریه می‌کنی اون فقط یه پیامه. اون پیام:

به دختره‌ی اسکل از پشت خط پاس میدم نمیتونه بگیره بعد میاد پشت سرم صفحه می‌ذاره که آره این ب من پاس نداد. بهش گفتم: داداش تو نگرفتی! برگشته می‌گه: نه آخه تو داشتی دریبل میزدی :)))))))) آخه روانی از پشت خط چطوری دریبل می‌زدم؟ چرا انقد اسکلن مردم؟

نه دلم میخواد تا آخر عمرم تنها بمونم، نه میتونم تو‌ رو فراموش کنم، به هیچ وجه هم امکانش نیست که باهم باشیم. الان اونجاییه که دلم میخواد دیگه آدم نباشم و تبدیل بشم به یه سوسک کوچیک که یکی با دمپایی لاانگشتی‌ش داره لهِ‌ش می‌کنه.

گناهانتان را پای جوانی‌تان نگذارید ؛ به جوانیِ علی اکبر بر می‌خورد‌.

از نیکو ویلیامز روانی‌تر توی دنیای فوتبال وجود نداره.