برگشته بهم می‌گه: همه‌ی آهنگات شروینن! آهنگی هست از شروین که نداشته باشی‌ش؟ می‌خندم و می‌گم: نه تنها آهنگی نیست که ازش نداشته باشم، بلکه آهنگی نیست که حفظ نباشم ازش! می‌گه: چرا؟ تو که یه زمانی موضع‌هات فرق می‌کرد. انقلابی بودی مگه نه؟ ـ هنوزم هستم! + خب پس چرا شروین گوش می‌دی؟ یه لبخند تلخ می‌آد رو لبام: اینکه شروین گوش می‌دم به این معنا نیست که عقایدش رو دوست دارم، نه اصلا. من شروین گوش می‌دم چون تنها چیزی که باعث میشه قلبم آروم بگیره شروینه. چون فیس و استایلش کپیِ اونه! چون موهای فر شروین رو که می‌بینم یاد موهای آشفته‌ی اون توی ذهنم تازه می‌شه و اون غمی که از دل‌تنگیش داره مثل سرطان وجودمو پاره پاره می‌کنه کم‌تر می‌شه. من شروین گوش میدم چون وقتی گوش می‌دمش حس می‌کنم اون کنارمه. با همون چشمای غمگینش‌. با همون لرزشِ آرومِ شونه‌هاش. با همون موهای به هم ریخته‌ش. با همون استایل قشنگش که تن هرکی دیگه ببینم خوشم نمیاد. آره عزیزم. من برای این شروین گوش می‌دم. + پس واسه همینه که همه‌ی Most played های گوشی‌ت شروینن. با خنده می‌گم: آره.

در حقیقت این کسی که من گوشش می‌دم اسمش شروین نیست. اسمش همون اسمیه که روی توعه. همون.

آخه یکی نبود بهم بگه این همه تااایم، از همه جا باید ساعت ۷ رو انتخاب می کردی برای کلاس؟

از لحاظ غربت و تنهایی و بی‌کسی*

دلم که می‌خواست الان اینجا باشی. ولی خب دل تو هم شرطه مگه نه؟

کیمیکو و فرنچی تا ابد شخصیتای مورد علاقمن

چقدر بهم میان آخه😭

من به اندازه‌یِ ناتوانیِ رئال دربرابرِ پاریس، دربرابرت ناتوانم عزیزم.

آماده باش که من دارم میام عزیزم.

حس‌هامم بهت انگار عوض نشدن.