نسبت بهت انقدر جِلِسم که حتی وقتی می‌بینم داری با اون خانوم سوپر مارکتیه حرف می‌زنی و ازش، چمیدونم، مثلاً می‌پرسی آبمیوه هاتون چنده؟ نفسم بند میاددد.

خوبم .

کاش یکی بیاد منو ازین کثافتی که دارم توش دست و پا میزنم بکشه بیرون.

- اسکل شدی؟ معلومه که دیگه دوسش ندارم. + عه جدی؟ چون الان داره با اون دختره حرف میزنه. - کووووو بببیننمممم

با اینکه عاشق خاله ها و دختر خاله هامم، ولی آدم شب یلدا باید پیش تو باشه، و خوش به حال اونی که تو بهش شب یلدا رو تبریک میگی...

انشاالله یلدای سال بعد کنار تو.

حتی اگه بهت تکست ندم نگم، باز روزی پونصد دفعه یادت می‌افتم.

هرچقدر میخوای دیر بیای ، دیر بیا. ولی من همچنان منتظرت میمونم.

یه روز این پیام رو با همین جملات براش می‌فرستم: «تو خودت خبر نداری ولی می‌خوام ازین به بعد خبر داشته باشی که: من چقدر صدات رو، طرز صحبت کردنت رو، مدل نگاه‌هات رو، خنده‌های تمسخر آمیزت رو، لبخنداتو، مدل راه رفتنت رو، سیاهی چشمات رو، پلی لیستت و آهنگای مسخرش رو، لباسای خوشگلت رو، حتی نحوه گرفتن گوشیت توی دستات رو، دوست دارم...

کاش اون روز که همایش فیزیک داشتیم میموندم مدرسه

حوصلمه نم کشیده، وگرنه آدم بالغ الکی رد نمیده...

دیدم عوض شدی که شدم متواریُ.