انشاالله یلدای سال بعد کنار تو.

حتی اگه بهت تکست ندم نگم، باز روزی پونصد دفعه یادت می‌افتم.

هرچقدر میخوای دیر بیای ، دیر بیا. ولی من همچنان منتظرت میمونم.

یه روز این پیام رو با همین جملات براش می‌فرستم: «تو خودت خبر نداری ولی می‌خوام ازین به بعد خبر داشته باشی که: من چقدر صدات رو، طرز صحبت کردنت رو، مدل نگاه‌هات رو، خنده‌های تمسخر آمیزت رو، لبخنداتو، مدل راه رفتنت رو، سیاهی چشمات رو، پلی لیستت و آهنگای مسخرش رو، لباسای خوشگلت رو، حتی نحوه گرفتن گوشیت توی دستات رو، دوست دارم...

کاش اون روز که همایش فیزیک داشتیم میموندم مدرسه

حوصلمه نم کشیده، وگرنه آدم بالغ الکی رد نمیده...

دیدم عوض شدی که شدم متواریُ.

می‌خوام براتون قفلیای این چند وقتمو بفرستم.

خواهرم تازه سمفونی مردگان رو تموم کرده و اینجوریه که: واااای چرا اینجوری تموم شدددد؟ چرا عباس معروفی اینجوریههههه؟ با یه عالمه بغض و اشک. واکنش «سال بلوا» :