بچها واسه‌ی شما ساعت چهاره ، ولی اینجا تو مشهد ساعت هشتِ شبه.

بدبخت ، من می‌خواستم برات "انجمن شاعران مرده" رو پلی کنم باهم بشینیم ببینیم بعد اونوقت می‌گی دوستت نداشتم؟

کاش یه آدم فضایی بودم تو دنباله دارِ هالی؛ بی‌خبر از ایران و آموزش پرورشش.

از حاصلِ عمر به هدر رفته‌ام ای دوست ؛ ناراضی‌ام اما گله‌ای از تو ندارم...

خدایا شکرت ولی واقعاً دیگه بلایی مونده که سر مردم ایران نیاد؟

من وقتی شعرای سهراب و می‌خونم:

هشتِ اردیبهشت ؛ «فری عزیزم! کارتت رسید آن را چندین بار خواندم و پکر شدم. تو وقتی از آدم دور هستی آدم را دوست داری، و وقتی نزدیک آدمی بر عکس آن رفتار می کنی... با وجود این تو را و دیوانگی هایت را خیلی دوست دارم. تو مثل خود من هستی». "نامه‌ی فروغ فرخزاد به برادرش فریدون فرخزاد".

تو این وضعیت دیگه فقط کم مونده بود که نتفلیکس بیاد راجع به شاه سریال بسازه.

خداحافظ عبا و قبایِ خاکی بینِ زلزله‌‌زده‌ها...

انگار این مردم هرجا دورِ هم جمع می‌شن باید یه تابوت رو دوششون باشه...