هدایت شده از زندان
و اگه بگی داداش این بخدا امام حسین نیست چنان پاچتو میگیره که خدا مبدونه
در موردش تو تنهایی فکر میکنم و با خودم صحبت میکنم،چون دیگه روم نمیشه به کسی بگم هنوزم بابتش حالم بده.
"نه تنها او را میخواستم،بلکه تمام ذرات تنم ذرات تن او را لازم داشت،فریاد میکشید که لازم دارد و آرزوی شدیدی میکردم که با او در یک جزیره گمشدهای باشم که آدمیزاد در آنجا وجود نداشته باشد،آرزو میکردم که یک زمینلرزه یا طوفان و یا صاعقه آسمانی همه این رجالهها که پشت دیوار اتاقم نفس میکشیدند،دوندگی میکردند،کیف میکردند همه را میترکانید و فقط من و او میماندیم.
آرزو میکردم که یک شب را با او میگذراندم و با هم در آغوش هم میمردیم."
-صادق هدایت.
مدتهاست که سکوت،رنگِ غروب گرفته و روزها بوی خستگیِ بیپایان میدهند؛
گویی چیزی در من،دیگر توانِ ادامه دادن ندارد..
هر صبح که چشم باز میکنم،انگار از خوابی برمیخیزم که هیچوقت تمام نمیشود.
چای که دم میکشد،بخارش را نگاه میکنم و فکر میکنم:«باز هم یک روز دیگر،باز هم همان اتفاقات تکراری.»و بعد،بیآنکه بفهمم چرا،لبخند میزنم..
لبخندی که هیچکس نمیبیند،حتی خودم.🙂
بعضی شبها،وقتی همه خواباند،به پنجره نگاه میکنم و از خودم میپرسم:«آخرین باری که واقعاً خندیدی،کِی بود؟!»
و جوابی ندارم.
فقط سکوتی هست که مثل غروب خورشید،آرامآرام،همهجا را میگیرد.
میگویند زمان همهچیز را درمان میکند.
من هنوز منتظرم ببینم این «درمان» کِی میرسد..
دیشب اینجا که نبودی نم ِباران زده بود ..
تب ِ شعرم به هوایت به خیابان زده بود .