-خب سلام علیکم . . نماز روزه هاتون قبول امشب خیلی محتاج دعاتونم خیلی زیاد(: خوبی بدی دیدین به بزرگی خودتون ببخشین بینِ الغوث گفتن هاتون و دعاهاتون ما و دلمون و حالمون یادتون نره : )

انگار خدا داره بم میگه : ‹ این دفعه هم به خاطرِ من (:

از اینجا به یادتون :)

وقتی داشتیم برمیگشتیم تو ماشین گفت ؛ چقدر پارسال همه جا تو هیئتا به این مداح اون مداح سفارش کردم بگن دختربچه مریض داریم پشتِ بلندگو میگفتن دعاکنن امسال . . و سکوت و سکوت و سکوت : )

اینجا هیچ عطری بویِ تو رو نمیده .

کاش یه شب تویِ روضه از فرت خستگیِ عزاداری تموم کنم ..

خدایا تحمل سختیا با من، آخرش با تو ..

دلم گریه میخواد کجاست شونه هات کجا رفتی ای حسِ آرامشم : )💔

داغش سنگین است ‌. نبودنش سنگین است . دل سنگین است . سر سنگین است .

میخوام این شبایی که بارونیم با آرامشِ دستات آروم بشم :)

- به قصدِ مرگِ این دلتنگی قلم در دست گرفت ؛ در اولین خط از نامه اش نوشت : در حالِ انحلال در قلبت هستم . . چیزی احساس نمی کنی!؟ بی پایان نامه را تمام کرد و با خود گفت . دنیای من اینجا نیست . کاغذ را سوزاند و ذهنش را در رویایی تاباند که خاکسترِ کاغذهایِ مچاله اش در عطرِ گیسویی آمیخته میشد . . شاید شنیده میشد . خسته بود . . شب بود و نمیخوابید . احساساتش تکرار میشد و با فراموشی رنگی یک دست میگرفت . با خود گفت کاش عقربه‌ای بودم که دور خودش میچرخید و زمان را حمل میکرد؛ میشد تمام نشدن را ، پیش رفتن را و اینجا نمردن را تجربه کرد . خسته بود ؛ دلتنگ بود و نمی خوابید . تا فراموشی در تنِ غم زده اش به زیستن ادامه دهد :)