-حتی ملکِ جوانبختِ هزار و یک شب هم نبودی وگرنه من کم قصّه و داستان به گوش تو نخوندم.
دیالوگ/شهرزاد
دلتنگی برای کسی که مرده،مثل دویدن با پای شکستهس.کسی نمیبینه چقدر درد داری،
و توضیحی هم وجود نداره.
زمانی میرسد که از ترکشدن به آرامش میرسی.
از این که بفهمی
کسی از دوستداشتنِ تو دست برداشته.
از نبودن در فکرهای قبل از خوابِ هیچکس.
آنوقت است که درک میکنی تنهایی،
تنها کسی است که هنوز دوستت دارد.
در آغوشش میخوابی.
نه چندان عمیق، نه چندان آرام،
اما بدون هراس.
-حمیدسلیمی