حرف هايي كه ميزنيم، دست دارند دست های بلندی كه گاهی گلويی را می فشارند و نفس فرد را می گيرند حرف هايي كه ميزنيم، پا دارند پاهای بزرگی كه گاهی جايشان را روی دلی مي گذارند و برای هميشه مي مانند حرف هايي كه ميزنيم، چشم دارند چشم های سياهی كه گاهی به چشم های دیگران نگاه میكنند و آنها را در شرمی بیکران فرو ميبرند.

ترجیح میدم همیشه آدم بَده ی داستان باشم اما همون چیزی روی زبونم باشه که تو دلمم هست، آدم بَده‌ی دل و زبون یکی بودن، خیلی باارزش تر از آدم خوبه ی دورو بودنه.