هدایت شده از آکواریومماهیهایقرمز (و میکا)
نیل دگراس گفته تیلور سوئیفت باید «مدیر سیاره زمین» باشد؛ یعنی همان کسی که اگر روزی موجودات فضایی با بشر تماس بگیرند، برای صحبت انتخابش میکنند.
سیاره غول پیکر زحل با حلقه های مسطح اش احتمالا شناخته شده ترین تصویر ستارهشناسی است. در دنیای کلاسیک زحل دورترین ستاره شناخته شده بود. اسم زحل از پدر همه خدایان گرفته شده. ستاره شناسای اون اوایل متوجه مدار ۲۹/۵ ساله اش شدن و فرض کردن که زحل خیلی کند حرکت میکنه
سال ۱۶۷۵، رییس بولونیایی رصدخانه پاریس، جیان دومنیکو کاسینی متوجه شد که زحل برخلاف ظاهرش، یه حلقه جامد و واحد نداره و تونست دوتا حلقه با یه فاصله تاریک بینشون ببینه. به افتخار اون، این شکاف، شکاف کاسینی گفته میشه.
حلقه های زحل جامد به نظر میرسند اما ستاره شناسان از قرن ۱۹ متوجه شدن این حلقه ها از بینهایت ذرات مجزای یخ و گردوغبار تشیکل شدن و اندازه شون از چند میلیمتر تا چند متره.
حلقه های زحل درواقع حدود ۲۰ متر ضخامت دارن اما عرض کلی اش بیشتر از ۲۷۲ هزارکیلومتره.
یاپتوس سومین قمر بزرگ زحله با قطر ۱۴۷۰ کیلومتر و عمدتا از یخ تشکیل شده و ویژگی عجیبش اینه که نیمی از سطحش خیلی تاریک تر از نیمه دیگرشه. ناحیه تاریک با موادی به تیرگی قیر پوشانده شده که انگار روش ریخته شده باشه.
مشاهده حلقه ها:
وقتی گالیله برای اولین بار حلقه های زحل رو توی سال ۱۶۱۰ کشف کرد، تفسیر غلطی داشت. اون فکر می کرد زحل یه سیاره سهگانه است. توی سال ۱۶۵۵ حلقه های به صورت موفقیت آمیز توسط یه دانشمند و ستاره شناس هلندی به اسم کریستیان هویگنز، توسط به تلسکوپ قدرتمند که خودش ساخته بود، توصیف شد.
ایستگاه مسافران کهکشانی؛
فکرکنم کم نبود
زمان اینجا نسبت به کره زمین خیلی کش میاد 😂