من همونی ام که از کراشم توقع تعهد دارم اونم وقتی که تنها حرکت مثبتی که نسبت بهش انجام دادم اینه که چندبار بدون اخم نگاهش کردم.
من به قدری درگیر و خمار که چه عرض کنم، پاتیل و خراب ِ توعم که به بقیه حتی نمیتونم فکر کنم، چه برسه که بپذیرمشون.
و اینطوریه که دونه دونه لگد میزنم به تمامی انتخاب های ممکن.
به هنگامی که انعطاف قلب مرا با سختی تیغه خویش آزمونی میکند، نه
نه، تردیدی برجای نمانده است
مگر قاطعیت وجود تو
که تو آن جرعه آبی.
تو عزیز ِدل ِمنی.
آن هرزه علف ها که به دست ریشهکن میکنم از مزرعه ِروز
تو آفتابی در آسمانی
آسمان ِ مزرعه.
آفتابی که عمق در ریشه وجود ِ خاک دارد.
پس مارپیچ تنگ و تنگ تر میشه.
use you, use your goddman self to live in memories.
not them, not them, not them again
and not them.
ویرا و کاتلین، دیلن و ویلیام
و مالکیت
مالکیت ِ لعنتی
که میگه تو باید مال من باشی، یا بقیه ای نباید وجود داشته باشن
که بازم باید مال من باشی.
میبینی باربارا؟ تو باید مال ِ من باشی.
وگرنه ناچارا یکی باید سیگار به دست بگیره و اون یکی واسه پیشقدم شدن نوشیدنی سفارش بده
بیا
بیا دردهای عمیق همدیگه رو زیر خروار خروار لوستر با آغوش و لبخند به دندون بکشیم باربارا.
|9:24pm|