و دوباره به این نتیجه رسیدم که نباید از چیزی درباره خودم شکایت کنم ، چون حتی نصف چیزی که اون تحمل کرده رو شاید حتی درک نکنم ، درک که میکنم احتمالا ولی حس نکردم راه من از همشون سخت تره ولی حداقل امیدشو دارم و این ، همین کافیه و دلگرمی بخشه :>

ما همه دلداده مستی و حال ما همه دردانه دیوانگی:))))

یادم نمیاد کجا ولی یجا خوندم : ۱۲ شب به بعد که همه دیوونه و مستن ، ببین کی وسط ظهر این حالو داره؟ خواستم بگم من ، عاقا اون منم، من.

بالاخره خبر از این داد که زندست حالشم احتمالا خوبه ، خب الان من باید چی بگم اخه قشنگ؟؟ بگم دلم تنگ شده بود؟ بگم زود به زود خبر بده؟ بگم چی؟ آفرین سرمو خم میکنم پایین لبخند میزنم و بعد از دستمال کاغذی ِ لبخند پاک کن استفاده میکنم ، سرمو میارم بالا و بدون بروز هیچ حسی میگم "باشه خوبه" همینه که هست ، هرچند وقت یبار همین بساطه و هربار بهش میفهمونم بیشتر خودتو نشون بده و اونی که بیشتر محو میشه

دلخسته فاصله زمانی دوتا پیام بالا شدم ، ای وای که

Vous devez me rejoindre sur mon livre ~ :))

روز دختر و زنِ ایران باستانتون مبارک :>>💙

تنها چیزی که میتونم بگم اینه که... این اوضاع تاسف باره.

همه چیزی که میتونم بگم اینه که ، هر مشکل هر تبعیض هر سدِ راهی که جلوتونه رو نادیده بگیرید باهاش مقابله کنید و باور داشته باشید که هیچ چیزی غیرممکن نیس همیشه بهترین آرزویی که بنظرم میتونم برای بقیه بکنم "شاد "بودنه ، روزتون مبارک و آرزو میکنم همیشه شاد باشید:))))

کل دیشب بیدار بودم و سینمایی خانه پدریو دیدم هر لحظه و سکانسی که از فیلم میگذشت عمق قضیه زجر آور تر میشد و تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که اشک شورم رو مزه مزه کنم و امید ببندم که توی گذشته ملوک های زیادی وجود نداشته باشن هرچند که حقیقت مثل یه پتک کوبیده میشد تو افکارم که بیشتر از اونچه تصور کنم ملوک وجود داشته و حتی هنوزم داره. ملوک به مظلوم ترین و بی‌پناه ترین شکل ممکن مرد و تنها گناهش دختر بودنش بود دردمندانه تر اونجا بود که به قاتل به چشم افتخار نگاه میکردن و میگفتن درود به شرفت ، درود به غیرتت مَرد... مَرد؟ محض رضای خدا کسی که همچین کار جاهلانه ای کرده لایق اسم انسان نیس چه برسه تشویق بسه فکر میکنم ، واقعا بسه

بی تجربه ِ تازه کار ، کارت خیلی سخته قشنگم چیزی که توقعشو داشتی نیست ، نه؟ متاسفم تا جایی که بتونم راهتو سنگفرش میکنم بقیش با خودته