دلتنگم و دیدارِ تو درمان من است بی‌رنگِ رخت، زمانه زندانِ من است بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی آنچ از غمِ هجرانِ تو بر جانِ من است #مولانا - @Moqlgh

چرا ای اشک در چشم از وداع یار می‌گردی کجا بودی که اکنون مانع دیدار می‌گردی؟! #شیری_لاهوری - @Moqlgh

خلافِ عهدِ تو هرگز نیاید از سعدی دلی که از تو بپرداخت، با که پردازد؟ #سعدی - @Moqlgh

سوگندِ او که گفت پریشان و عاشق است... باورنکردنی‌ست! ولی سـاده‌ایم مـا... #حسین_دهلوی - @Moqlgh

راضی به عذاب دگران نیستم اما گر عادلی ای چرخ! فلک کن دگران را #فاضل_نظری - @Moqlgh

از ما بپرس تا که بگوییم درد چیست... مُشتی صغیر مصلحتِ عام می‌کنند #حسین_جنتی - @Moqlgh

از ترحم تا مروت وز مدارا تا وفا هرچه را کردم طلب دیدم ز عالم رفته است #بیدل_دهلوی - @Moqlgh

جانا چه گویم؟ شرح فراقت چشمی و صد نم، جانی و صد آه #حافظ - @Moqlgh

سلام بر آنان که زندگی مجبورمان کرد بی‌ آن‌ها روزگار بگذرانیم حال‌آن‌که آن‌ها‌ درقلب مان زیباترین داستان‌ها بودند.. #محمود_درویش - @Moqlgh

پیر شوی به یادش، حتی اگر نخواهی بذرش میان قلبت، تا مرگ جوانه دارد #پروانه_حسینی - @Moqlgh

دود می خیزد ز خلوتگاه من. کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟ با درون سوخته دارم سخن. کی به پایان می رسد افسانه ام؟ دست از دامان شب برداشتم تا بیاویزم به گیسوی سحر. خویش را از ساحل افکندم در آب، لیک از ژرفای دریا بی خبر. بر تن دیوارها طرح شکست. کس دگر رنگی در این سامان ندید. چشم میدوزد خیال روز و شب از درون دل به تصویر امید. تا بدین منزل نهادم پای را از درای کاروان بگسسته ام. گرچه می سوزم از این آتش به جان ، لیک بر این سوختن دل بسته ام. تیرگی پا می کشد از بام ها: صبح می خندد به راه شهر من. دود می خیزد هنوز از خلوتم. با درون سوخته دارم سخن. #سهراب_سپهری - @Moqlgh

در آغوشت بخوابانم ببوسانم بسوزانم بمیرانم بگردانم که این عاشق جنون دارد #سارا_یوسفی - @Moqlgh