جواب جالب شما: آقا گفت کاری کنید راهپیمایی ها رو مردم اداره کنند. خودشون برگزار کنند هیچ جایی برای بروز ابتکارات جوون ها نیست فقط شرکت کننده ایم تو شهرهای بزرگ اینطور نیست تو آبادان چند تا شعار به صورت دست‌نوشته میبینی؟ حتی به همین اندازه هم کسی ابتکار نمیزنه در صورتی که امکانش هست به دلیل اینکه فضا رو اینطور حس نمیکنن

فرمود: میخواهم #آب جرعه جرعه بنوشم گفت: بسم الله الرحمن الرحیم بگو که از حیوانات متفاوت بشی.

اشاره کرد که گفتم و نوشیدم. گفت: یا حسین بگو تا #مثل ما بشوی.

#رباط_یا_ربات ١ مد نظره در مورد زندگی کارمندی چند پُرس پاراگراف و چند سیخ جمله و چند تیکه کلام! تحت عنوان رباط یا ربات عرض کنم. پیوستگی خوندن شما باعث درک از بحث میشه. احتمال خلط بحث از طرف خوننده ای که سر و ته رو میخونه هست، گفته باشوم. البته مثل همیشه پذیرای مبشرا و نذیرای شما هستوم. چون قراره مثل ماهی حلال گوشت خلاف عُرف زندگی کارمندی بریم جلو لذا این شطحیات رو برادرانه بخونید. رِباطِ الخَيلِ یعنی اسب های که بسته شدن یجا و آماده نبرد هستن. با این رباط کار داریما. ربات هم که میدونید چیه دیگه...

#رباط_یا_ربات ٢ بهتر از تعبیر قرآنی رباط الخیل واسه مبحث پیدا نکردم. در ادامه شما هم، هم نظر میشید. زندگی کارمندی یه ساحت مورد مقبول از مشاغل توی جامعست که وقتی میگیم طرف کارمنده، میگم خب بیمه داره، شأن اجتماعی داره، نظم کاری داره، جاش خوبه، سر برج یه آب باریکه واسش واریز میشه. اینا انگاره های ذهنی از کلمه "کارمند" میتونه باشه. دولت ها نیاز به افرادی دارن که مثل چرخ دنده کار کنن تا کار ملت پیش بره. نسبت "شرایط کارمندی" با همدیگه متفاوته. مثلا کارمند داریم از طلوع میره تا غروب برمی‌گرده. کارمند داریم نصف روزشو اینستاگرام ول میچرخه. کارمند شرایط سخت و بحرانی و میدانی هم داریم. اما بنظرم بدترین نوع "شرایط کارمندی" اونه که کارت با دغدغت نخونه. در عذابی، اتاق برات قفس و زمان برات دیر می‌گذره. دنبال یه مرخصی که بری سفر.

توی آداب سفره انداختن عراقیا اینجوره که #نون آخرین مرحله پذیرایی و وقتی نون بذارن یعنی بسم الله. و موقع جمع کردن سفره اول نونو ورمیدارن بعدا بقیه چیزا رو. ولی ما غالبا نونو اول میذاریم سفره، آخر ورمیداریم!

(1.00) به توانِ 365 مساوی با 1.00 اما (1.01) به توانِ 365 مساوی با 37.7 #یک_درصد_حرکت در روز داشته باشی، در طول سال اثر گذاره. بسم الله...

#رباط_یا_ربات ٣ یه سری ورزشا هستن که توی جمع انجام میشه ولی کار جمعی نیست، کار انفرادیه، مثلا بدنسازی. یه سری دویدن ها هم هستن که درجا زدنه، مثلا دویدن روی تردمیل. کاره کارمندی درسته کار جمعیه ولی کار چارچوب بندی شدس، چارت نیست، چرته! شبکه تقویت تواصی به حق و صبر ازش در نمیاد. تهش اینه که شبکه اتصال دیتا در میاد. به اذعان اندیشکده های غربی آدما از وقتی وارد سیستم میشن، افسرده تر میشن! چطور میشه حقوقت سر موقش باشه، بیمه و دفتردستک داشته باشی، ولی بی رمق بشی! یجای کار میلنگه. شاید علتش کور کردن ابداع و نبوغِ کارمند باشه! چون جایی واسهٔ ابتکار توی سیستمِ مطلقا ابلاغ محور، تعریف نشده. چون کارمند یعنی انسانی که چرخهٔ زیستش میشه: کار، خونه. کار، خونه. شاید زیر چرخ زمان له نشه و وسطش این دو تا یجایی بره تفریح و یا زرنگ باشه شغل دوم واسه خودش بزنه. خارجکیا که مهد زیست کارمندین، میخوان ربات رو مثل انسان کنن. ولی ما میخوایم انسان مثل ربات بشه!

مقصد بهانه است، #رفتن رسیدن است. وَ أَنَّ الرَّاحِلَ إِلَیْکَ قَرِیبُ الْمَسَافَةِ راه بیُفتیم... آنکه راه افتاد بـــهـــ ســـوی تـــو راهش نزدیک است.

کل #چراغونی که از یه سال پیش توی آبادان انجام شده، به اندازه چراغونی جدیدی هست که توی یه میدون (ولیعصر) طهران انجام شده!

گفتن امید بدید. خو داریم به طهرونیا امید میدیم دیگه، با پول نفت ما حال کنیدا.

"آبادان" شهری که بین دو نهره زیرش نفته، روش نخله. یه زمانی بیشترین تعداد سینما داشت. الان بیشترین تعداد ضایعاتی. توی جنگ سپر گوشتی بود بعد جنگ اسیر وعده ها #یه_روز_خوب_میاد