امروز ایتا رو باز نکردم تا الان. اصلا دلشو نداشتم‌.

واقعا من آرزوم بود یه بار، حداقل یه بار، بتونم حتی شده از دورترین فاصله آقا رو ببینم. هیچوقت نشد. هیچوقتِ هیچوقت. وقتی خبر شهادتشون اومد، به خودم گفتم باااید حتما بری تهران برای تشییع. تا آخرین لحظات هم مدام همینو به خودم میگفتم. هی فکر میکردم میگفتم نکنه نشه...هی نکنه یه وقت نتونم برم...بعد میگفتم نه بابا مگه میشه!! تشییع آقاستا!!! معلومه که میشه، معلومه که میری. و من فقط، فقط یه بار دلم میخواست پا بذارم تو تهران، برم مصلا، یا بیت، یا چمیدونم، هرجایی که آقا هست، فقط از دورِ دور ببینمش، یه بار. هیچوقت نشد. ۱۰۰ و اندی روزه آرزوم تغییره کرده، میخواستم پا بذارم اونجا، حتی شده از دورِ دور...تابوتی که متعلق به ایشونه رو ببینم...و بازم نشد..‌و دیگه هیچوقت نمیشه...و من تا ابد، تا ابدالدهر از امروز متنفر خواهم بود...

ولی حداقل امام رضا دوستم داشت.

:)💔

چمیدونم

انقد دلم پره

میخوام برم بمیرم.

نمیدونم فقط دلم خیلی میشکنه وقتی میبینم خیلیا رفتن تهران ولی من مثل همیشه نتونستم.

الان خب خیلیا میگن که همون مشهدی که من میخوام برم رو هم نمیتونن برن و خب واقعا من بابت همینم عذاب وجدان دارم ولی خب واقعا دلم هیچوقت بابت این موضوع آروم نمیشه..

آیت‌الله خامنه‌‌ای واقعا یکی از آدمایی بود که فقط خدا میدونه دیگه کِی یکی مثلش میاد. یعنی از تمام ابعاد این انسان فرهیخته بود. از تمام ابعاد...و واقعا بسیار عالم بود، بسیار باعزت بود، بسیار خستگی‌ناپذیر بود، این حجم از مهربانی، اخلاص، آرامش...نمیدونم...همه چی بود...همه چی... اسطوره‌ی تکرارناپذیری بود که واقعا مردم زمان ما نمیدونستن چه گوهر نایابی داره همزمان باهاشون زندگی میکنه و قدرشو ندونستن...خیلیا هنوزم نمیدونن... هرچی من بخوام بگم کمه، تو یه پیام و دو پیام نمیگنجه. ولی همیشه و همیشه، ایشون تحسین‌برانگیزترین انسانی بود که میتونم توی عصر معاصر ازشون یاد کنم...

هی تو تلویزیون میگه اگه میتونید خودتونو برسونید زود بیاید‌. آخه قسمت دردناکش اینجاست که من حتی اگه همین الان هم حرکت کنم بازم نمیرسم.

کلا نمیدونم چرا تو نوددرصد زندگیم هی میدوم ولی تهش نمیرسم.