به نام خدا. یک عدد کتابخانه بزرگ و تاریک نیازمندیم. پایان.. #تصویر

و زندگی اونقدر دردناکه که..

سرم را بالا می آورم. نگاهی به اطرافم میکنم. من که هستم؟ موجودی بی ارزش در میان عظمتِ ارزشمند و زیبای هستی؟ یا شاید هم مورچه ای میان غول های عظیم الجثه که خود را خدا میپندارند.. و این سوال بی پاسخ ، عمریست که مرا درگیر خود کرده ، نه فقط من ، بلکه میپندارم که همه ی مردم جهان با آن دست و پنجه نرم میکنند. اگر فکر کنی و بیاندیشی ، به این سوال میرسی.. اما آیا پاسخش را میابی؟ بگذریم! این غول های عظیم الجثه ، بسی خوش خیال اند.. حرف های انگیزشی میزنند و با رویی خندان به یکدیگر امیدهای واهی میدهند.. ترسناک است! وقتی امیدی نباشد ، امید واهی به هیچ کاری نمی آید. از صبح تا شب کارهای تکراری را انجام میدهند و خود را با "نظم روزمرگی جهانی" وفق میدهند. چه فایده؟ ذهنشان را با "محتواهای بی محتوا" پر میکنند. تا پیش از این موافقش بودم اما ، حال که فکرش را میکنم ، نه! زمانی که یک موسیقی در ذهنم شروع به خواندن میکند ، توان نوشتنم را از من میگیرد..دنیا فقط برای لحظاتی زیبا میشود ، و من فقط و فقط برای "زیبایی های کاذب" ، دوباره و دوباره آن را چه در ذهن و چه خارج از ذهن مرور میکنم.. نوشتنم را دوست دارم ، این ویژگی باعث تمایز من از دیگران میشود.. نمیخواهم "محتواهای بی محتوا" ویژگی هایم را از من دریغ کنند. و آنها اینگونه ذهن مردم را پر کرده و ذهن های عمیق و پرفایده شان را بدون تلاشی کوچک از آنها میگیرند.. و هیچ کس نمیفهمد چه بلایی دارد بر سرش می آید..و فکر میکند زیباست! کجای کاری رفیق؟ معنای زیبای زندگی ات دارد از دست میرود.. راستی ، چه شد که اینگونه خسته شدم؟ #خود_نوشته

به نظرم تمام معنای زندگی توی تفکر ، کتاب ، طبیعت ، آدم های ذاتا خوب ، دیدِ باز ، چوب و نوشتن خلاصه میشه. ممکنه بازم بهشون اضافه بشه ولی در کل ، خیلی چیزا بدردنخورن.. #خود_نوشته

میگن کلمات خیلی روی آدم تاثیر میزارن ، آره الان خیلی زیادی تاثیر عجیبی روم گذاشتن... #خود_نوشته

زیبایی جنگل ها در پاییز>>> #تصویر

__ #تصویر