هرگز فراموش نمی‌کنیم؛ اما کمی چشم‌هایمان را می‌بندیم تا بتوانیم زندگی کنیم. _واسینی الاعرج

‏ناراحتیامو جدی نگرفتی و از من یه آدم جدید ساختی.

نمیخواستم اینو بفرستم ولی خب نتونستم دیگه:))))

بهتر نیست برای تخریب دیگران خودمان را اصلاح کنیم؟

یه‌جا دیدم که نوشته بود "بعضی وقتا به خودم که فکر میکنم میبینم چقدر در حق خودم بی رحم بودم، چقدر میتونستم مراقبش باشمو نبودم، چقدر میتونستم همون محبتی که به اونایی که رفتن میکردم، اگر در حق خودم انجام میدادم حالم بهتر از این حرفا بود. احساس میکنم بعضی وقتا خودمو یادم میره، اینکه هستم، اینکه وجود دارم، و اینکه خودم بهترین دوست خودمه." و چقدر درست میگه...

تو فضای مجازی بدون هیچ هدفی دارم می‌گردم با اینکه میدونم کلی کار دارم...

ی آدم آخه چقدر میتونه خودشیفته باشه خدایااا

دیگه خسته شدم من از این وضعیت...

خب به درک، به من چه.

آدما به تو وفادار نیستن، به نیازاشون از تو وفادارن، وقتی نیازاشون تغییر کنه وفاداریشونم تغییر میکنه.

ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم و هر چه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود. پس هرکسی را که بیشتر دوست داریم و میخواهیم بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.. -یک دیوانه

‏انقدری دیگه دوستت ندارم که با اسم و فامیل کاملت سیوت کردم.