روی بقیه چیز ها مثل هات داگ و بندری و .. اصلا خوب نیست، مزه هات داگ و بندری رو میبره و حال نمیده
شما آبرومندانه رفتید، محمدرضا فرار کرد، رضاخان تبعید شد، یعنی انگلیسیها بیرونش کردن، پادشاهان قاجار هم که دستِ کمی از پهلویها نداشتن، هر کدوم به یه خفَّتی از این خاکِ پاک رفتن.
ولی تو شدی استثنائیترین رهبرِ چند صدسالهی ایران.
اجنبی و وطنفروش و خائن همیشه دهنش بازه و یاوهسرایی میکنه، ولی تو پاکتر از اونی که دهانِ آلودهی اینها، تو رو آلوده کنه.
کی شود دریا زِ پوزِ سگ نجس؟
میگفتن دهها طبقه زیرِ زمین قایم شدی، ثروتت میلیاردها دلاره، دیکتاتوری، مردم دوست ندارن، ارتشی و سپاهیهایی که دور و برتن، همینکه بمیری، فرار میکنند و از ایران میرن، مقامات کشورت، وسایلشونو جمع میکنند و میرن سوریه و ونزوئلا.
دهها طبقه زیر زمین نبودی، محل کارت بودی که شهید شدی، میلیاردها دلار ثروت نداشتی، خونهت یه هفتادمتری کوچیک بود با حداقلیات امکانات، میزِ وسط خونهتون، شبیه میزِ ایستگاه صلواتی ما بود. همینقدر ساده.
راستی، تو چه دیکتاتوری بودی که هرکی هرچی دلش میخواست بهت میگفت؟ حالا چی میشد یکی دیگه خیلی بهت بیادبی کنه که ببرنش چند روزی بازداشتگاه، تو چه دیکتاتوری بودی که یکم مال و منال برای خودت جمع نکردی؟ پسراتو سر یه کار درست و حسابی نبردی و جانشینشون نکردی؟ عجب دیکتاتور خاص و منحصر به فردی بودی که هیچ تعریفِ دیکتاتوری شاملت نمیشه.
مردم دوسِت نداشتن؟ پس این جمعیتی که ۲۲ دی و ۲۲ بهمن اومدن کیا بودن؟ مردمی که وسط موشک و بمببارون هر شب میان وسطِ خیابون کی هستن؟
دشمنای تو اکثریتن؟ طرفدارای پهلوی دوزاری که سال ۵۷ موقع فرار پولهای این مملکت رو دزدیدن و هنوز که هنوزه بدون شغل و کاری، همونارو میخورن و چشم طمع به حکومت ایران دوخته و دوختن؟
ارتشیها و سپاهیها دوست نداشتن؟ تن به دیکتاتوریت داده بودن؟ حالا که رفتی چرا وِل نمیکنن برن؟ زندگیشون که سوخته، خب بگو آدمهای عاقل فرار کنید دیگه، چرا نمیرن؟
شما کی بودید آقای شهید خامنهای؟ عزت دستِ خداست، میبینید چقدر عزیزید؟ به دل نگیرید هارت و پورتهای اجانب و رفیقهای اپستین رو.
دلِ ما ایرانیها، با شما بوده و هست.
این رو نوشتم تا بگم خوشحالم در عصری که تو بودی زندگی کردم، خوشحالم که باهات آشنا و رفیق شدم، خوشحالم که از نزدیک دیدمت، خوشحالم که پشتِ سرت نماز خوندم و با افتخار میگم که طرفدار تو بودم و هستم، اگر در این جنگِ با اهریمنان زنده موندم، تا آخر عمرم، پای مکتب تو میمونم، و اگر هم شهید شدم و خونم ریختهشد، دوست دارم در اون جهان با تو باشم، مثلِ دخترانِ شهیده میناب.
خدانگهدار حضرتِ ماه.
همین.
١٥ اسفند ١٤٠٤