امیر پارسا، کی پس ناگهان نوبت ما می‌شود؟

نوشته بود، امیدوارم زندگی اونقدر بهت سخت نگرفته باشه که با دیدن ماه خوشحال نشی

و بعد یاد این افتادم چندوقته به ماه نگاه نکردم، ستاره‌هارو نشمردم * ستارهٔ متعلق به خودمو انتخاب نکردم، رو سقف ماشین نخوابیدم و با ستاره‌ها شکل درست نکردم و از ماه عکس نگرفتم. چی‌ هستم من بدون اینها؟

حرف زدن با آدمی که هیچ تصوری از مسیر و دغدغه‌هات نداره مثل کوبیدن سر تو دیواره

خیلی آدمِ "آخر شب بریم با ماشین تو خیابونا بی‌هدف بچرخیم و آهنگ گوش بدیم؟" هستم