جدیدا نسبت به همهچیز یک حس متمایل به حوصله نداشتن دارم. انگار روزامون عادیه ولی نیست. حس میکردم فقط خودم تو همین حالت بهسر میبرم تا یکم نگاه به اطرافم کردم دیدم نه انگاری فقط من نیستم. بهشدت نیازِ اراده و تو وجودم حس میکنم تا دوباره تعادل زندگی و بدست بیارم.
میدونید الان چی دیدم؟ یکی وقتی که گوشیم دستش بود و من کنارش نبودم ، از خودش یه فیلم گرفته. توش کلی بوس و بغلم کرده و آخرِ فیلم بهم گفت هروقت حالت خوب نبود اینو ببین خوب شی. خواستم بگم فیلمش یه لایکِ قرمز خورد و رفت تو موردعلاقهترینام.
یه جورِایی حس میکنم زندگیم مثلِ یه دستورِ پختِ خیلی پیچیدهست که نصفِ مواد اولیهش گم شده و راهنماش هم به زبانِ یه موجودِ فضاییه.