اهالیِ شب ؛

شب واسه انس گرفتنه ها؛ یوقت نخوابی مؤمن.

- آیت‌الله تقوایی .

بشنویم از شاهکار ها، در وصف حضرت مادر [سلام‌الله‌علیها]

من با درد هجران چه کنم؟

هنگامه‌ سحر است؛ پدرِ رفتگری برای لقمه‌ای نان حلال برای دخترش، لباس های کهنه‌اش را می‌پوشد . کارمند مسئولیت پذیری، صبحانه‌اش را می‌خورد که به موقع درب اداره باشد که ریال به ریال حقوقش، گوارای وجودش باشد. پسر کوچکی که دیشب مادرش را برای خواب بیچاره کرده، پلک روی پلک گذاشته و فرشته‌وار غرق خواب است. زن خانه‌داری که خودش را از ۷ صبح برای کارهای خانه آماده میکند، حالا بعد از نمازش دراز کشیده و زیرلب برای خوشبختی پسر و دخترش دعا می‌کند. تو آن بالا نشستی و همه را تماشا میکنی. آقاجان! هزاری می‌گویند که منتظر شمایند‌. اما ما همه مان دروغ می‌گوییم‌. هرکس، خودش بهتر این را می‌فهمد. "بینِ صحرا؛ خیمه داری.. بیقراری.." . آقا جان، صبح که می‌شود، همه دنبال زندگی خودشان می‌روند. این شمایید که غریبانه بین مردم این شهر قدم می‌زنید و رد می‌شوید و هیچکس نمی‌شناستتان‌. مگر خواص. گفتم که. خیلی غریبید؛ میان مردم این شهر نفس می‌کشید و ما همچنان شمارا از یاد برده‌ایم. همچنان یادمان می‌رود که تک تک لحظاتمان برایتان شفاف‌تر از خودمان است. یادمان رفته امامی داریم که باید منتظرش باشیم. همه‌مان فراموشی گرفته‌ایم در عین جوانی! به جز تعداد انگشت شماری... . آقاجان؛ ما انسانیم‌. پر از خطاها و گناه هایی که چوب خط حسابمان پر شده، اما همچنان پررو پررو تکرارشان می‌کنیم. آقاجان، انقدر مهربانید که با همه‌ی این احوال غربت‌تان و جفای اهل زمین، باز هم دعایمان می‌کنید، برایمان اشک می‌ریزید و طلب استغفار می‌کنید... آقاجان؛ به خدا همه از روی تو شرمنده‌ایم. بسیار شرمنده. هیچ کاری کاری نکردیم و خجالت هم نمیکِشیم و حاجات ناچیز خودمان را طلب می‌کنیم... آقاجان؛ ببخشید مارا... کمکمان کنید برای جبران گذشته و طی کردن راهِ پیشِ‌رو... آقاجان... دعایمان کنید آقاجان شرمنده‌ایم...

اللهم صل علي فاطمة و ابيها و بعلها و بنيها و سرّالمستودع فيها، بعدد ما أحاط به علمك ؛

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید ؛

به خدا هرچی داریم از حضرت زهرا و این شهدا داریم