تمام سعیمو کردم که بشکنه ولی نشکست

به خاطر اینکه تنها آغوشی که آرومم میکنه، آغوش توعه:::)

دربین تظاهر ها ماندم، نمیدانم تظاهر میکنم دوستش دارم و نه یا که تظاهر به تنفر دارم، نمیدانم گریهٔ من واقعی است یا که فقط صرف توجه دارد .

میشه گوشیتو بزاری رو پیغام گیر؟ میخوام همه‌چی رو بهت بگم و دیگه توی این جهان کسی منو نبینه.

خسته از تمام نبودن هایت.

من تفنگی شدم رو به نبودن هایت نشانه میروم بر روی دلتنگی هایت .

ای منطقی نیست ک دردایی ادما تو دهه پنجاه به بعد زندگی میگیرن م تو ای سن دارم

-

بعد از رفتن تو، تنها برای من فقط اندوه باقی ماند. آن را در گلدان کاشتم، هر روز به آن آب میدادم از اشک‌هایی که در فراق تو ریختم. اندوهم بزرگ شد، گل داد، عطر اندوه نه تنها خانه را، بلکه تمام کوچه و شهر را پر کرد، همه‌جا پر از عطر اندوه شد. از کوچه ای به کوچه دیگر، از خیابانی به خیابان دیگر، از شهری به شهر دیگر می‌رفت و هرکجا را با عطر اندوه معطر میکرد. مردم می‌گفتند: این چه گلی است که این همه خوشبوست؟ آنها نمیدانستند این گل برای چه به وجود آمده، از اشک‌های که سیراب شده و عطرش همان عشق و دلتنگیِ من، برای تو بود . -اقتباس از " اندوه"، عرفان نظرآهاری

- خوبیش اینه میگذره

و گریه هایی که نشان میدهد من قلبم را از دست داده ام همینطور قدرت تظاهرم را .

میگذره ولی معلوم نیست چه قلب‌هایی رو شکوند و گذشت چه اشک‌هایی رو ریخت و گذشت چه آدمایی رو نابود کرد و گذشت میگذره... اره میگذره میکشه و میگذره !