اشک‌هایی که روی گونه‌اش میریخت را با دست خودش پاک میکرد. کمی سرش را بالا آورد و نگاهی کوتاهی به او انداخت - تو مال من نیستی، سهم من نیستی، قرار نیست پیشت بمونم ولی من به وسعت تمام آسمونا دوستت دارم، چرا؟ چرا باید اینقدر دوستت داشته باشم که منو بکشه؟.. اشک‌هایش را پاک کرد و لبخندی زد و ادامه داد: البته این برای کسی اهمیتی نداره، نه؟ برو، قلبم را هم به عنوان هدیه ببر، در قفسه سینه من که نتپید ولی قطعا برای تو میتپد. برو و به بلایی که بعد تو سر من خواهد آمد فکر نکن. دستی برایش تکان داد - خدانگهدار قلب من، متانویا.

خودت و زیبایی هایت به کنار آن قلبی که گرفتار کردی را چه کنم؟..

قلب درد واقعا بده، تمام امیدتو به زندگی از دست میدی .

فقط من میتونم از تک تک اتفاقایی که برات میوفته نگران شم یا بخندم و به روم نیارم .

داری عشق رو خرج فرد اشتباهی میکنی .

- امروز؟ روزی که تمام دنیای من، خلق شد .

-چند‌تا شده تا الان +چی - خودتو نزن به اون راه میدونم چند بار این‌جوری شدی. + اوه نه، نباید میفهمیدی اهمیتی نداره که من چند بار از دردش به مرگ نزدیک میشم چون فقط دلم‌ تنگ تو میشه .

کاش... تو هم میگفتی که آدم نباید همیشه کامل باشه.

اون چیزی که اون از من به دست آورد مهم نیست، مهم اینکه من چی به دست آوردم و من از داشته هام راضیم.

تو به نداشتن‌هات میبالی و من به داشتن‌هایم ، کدام برتریم ؟

خوشحالی از اینکه نداریش و از شخصیت بعدت راضی هستی؟ ببخشید ولی من دقیقا از همین بخش وجودت متنفرم .