اگر حرف‌هایی که یواش تو جمع فامیلی زده بودم رو کسی میشنید، فاتحه‌مو باید بخونید .

تو اصلا میفهمی، تو اصلا احساس داری، میدونی من نیام چی میشه من زندگیمو سر تو باختم، یه بازی که تا اخرش بازندم ولی ازش نمیتونم بیرون بیام، پس مهم نیست هرچقد که ببازم .

از اول هفته فقط بدبختیه نمیدونم کِی قراره خبرای خوب بیان.

فکر کنم باید عشقم، علاقم، هیجانم.. همه‌ی همه رو بندازم جلو سگ و مث ی گاو سرمو بکنم تو درس وکتاب و نفهمم که یه زمانی نوجوون بودم و میتونستم خیلی کارا کنم ولی از هر طرف در روم بسته بودد.

وابستگی به تو بدترین دردی بود که داشتم .

من مثل یه بچه کوچیکم که مامانشو گم کرده، همینقد سرگردون و بی پناه .

الهی أنت کما احب فاجعلني کما تحب خدای من، تو چنان هستی که من دوست دارم، پس مرا چنان کن که دوست داری

اونجا که میگی شاید من لیاقتم کمتر از بودن باهاشه<<<

کاش میتونستم باور کنم منو نمیخوای.

میگن دزیره بودن یعنی عاشقش باشی ولی بدونی سهم تو نیست .

ما میتونستیم خاطره‌های خوبی باهم بسازیم اما سرنوشت ما جدا بودن از هم بود .

به بچه‌های کلاس نگاه میکردم، با خودم گفتم: باید عادت کنم و زندگیم رو با همینا بسازم و اونو فراموش کنم. -وقتی نمیتونم فراموشش کنم چه جوری عادت کنم به رفتنش.