اول اشکامو پاک میکنم بعد هم دلیل اشکامو.

غم طوریه که مغزت میگه باید بخوابی، دلت میگه باید گریه کنی، معده‌ات میگه باید بالا بیاری و تو وسطش داری به این فکر میکنی که چرا اون حرفو بهت زد.

همیشه میگن اگه میخوای کسیو بشناسی ببین دوستاش کین. امیدوارم هیچ وقت کسی دوستای منو نبینه.

من هرچیزی که واقعاً بخوام، از راه خودش بدست میارم، حالا با احساس، با پول، با گریه، با ناز ، اگه چیزی مالِ من نشده، یعنی خودم نخواستمش.

ای غم تخفیف بده منم مشتری همیشگی...

ترسناکه واقعا. ‌که ندونی یک نفر نسبت بهت چه فکر یا احساسی داره و هر چی که میگه میتونه یه دروغِ بزرگ باشه.

معده‌ی عزیزم تو دخالت نکن. خودم درستش میکنم فداتشم.

اونی که دوست داره ناراحتت میکنه، ولی نمیذاره ناراحت بمونی.

مسئولیت‌های زندگی دارن مزاحم افسردگیم می‌شن.

نمی‌دونم چی بینمون خراب شد، ولی میدونم من نخواستم خراب شه.

نمیدونم چون دوری انقدر دوست دارم، یا چون انقدر دوست دارم دوری.

گاهی سین کردن و جواب ندادن، بی‌احترامی و بی‌اهمیتی و اینا نیست. گاهی می‌خونی، چندبارم می‌خونی، انقد فکر می‌کنی بهش، ولی واقعا نمی‌دونی چی باید بگی. حس می‌کنی هرچی بگی بدتر می‌شه.