بی‌حوصله‌تر از آنم که دلبری کنم واسه دوست داشته شدن.

از زندگی فقط نفس کشیدنش به ما رسید.

باید خوابمو درست کنم، هر شب دارم فردا میخوابم.

فکر میکنم غم زیاد منتهی میشه به خستگی، مثلا من الان نه ناراحتم، نه افسرده‌ام، فقط خسته‌ام از همه چی.

هیچکس به اون قشنگی که تو ذهنمون ازش ساخته بودیم، نبود.

دلم گرفته چون آدم امن ندارم حرفامو بهش بزنم.

تصور کن منو از دست بدی. دیگه هیچوقت صدای خنده‌هام، صحبت‌های عمیقی که باهات داشتم، سوالای مسخره‌ای که ازت میپرسیدم و از همه مهمتر؛ عشق و وقتی که برات میذاشتمو دیگه هیچوقت نمی‌تونی داشته باشی.

احساس می‌کنم امشب تموم "نا"ها هستم. ناراحت، ناکافی، نادرست، ناامید، ناامن، نابلد، ناچیز و احتمالا ناپدید.

اگه قلبت زیبا باشه، ببازی هم بردی؛ شاید آدما نبینن، ولی خدا می‌بینه.

من خیلی “چرا” پرسنم. همیشه باید بدونم چرا؛ چرا اون تصمیم رو گرفتی، چرا اون حرفو زدی، چرا اونطوری رفتار کردی و کلی چراهای دیگه. فهمیدنِ آدمای موردعلاقم چیزیه که هیچوقت ازش سیر نمی‌شم.