مامانم همیشه حواسش به گند هایی که میزنم و یا ممکنه بزنم هست. مثلا وقتی آب میذارم جوش بیاد، چایی دم میکنه و حواسش هست کتری رو به فنا ندم. یا وقتی نون میذارم توی فر، به موقع درشون میاره و حواسش هست که ذغال درست نکنم. وقتی مامان هست، خیالم از گند هایی که قراره بزنم راحته.

به تقلید از خانم نظری، میخوام از این به بعد هر کتابی میخونم به اشتراک بذارم. و بوی‌اوه‌بوی که قراره وراجی کنم.

اولی، تاریخ جهان - ارنست گامبریچ؛ یه مدت قابل توجهی بود که میخواستم شروع کنم به تاریخ خوندن. ولی چون کلا تا حالا تاریخ نخونده بودم تقریبا، دنبال یه کتاب جمع و جور میگشتم که یه نقطه شروعی باشه و بعدش تخصصی تر و جزئی تر مطالعه کنم. بین کتاب های مقدماتی، این رو انتخاب کردم. انتخاب خیلی خوبی بود. پیشنهاد میکنم بخونید. خیلی روون بود و لحن خیلی جذابی داشت. اصلا خشک نبود. خیلی حالت قصه داشت و انگار نویسنده نشسته بود جلوم و داشت برام قصه تعریف میکرد. ولی این کتاب درواقع خلاصۀ تاریخ اروپاست. تقریبا درمورد تمدن های شرقی، چین، ایران، هند، قاره آفریقا، آمریکایی های بومی و تمدن های آمریکای لاتین و ... هیچی گفته نشده. تقریبا. از چهل فصل کتاب، شاید مثلا 6-7 فصل مجموعا درمورد شرق نوشته شده. بقیه ش یا عمومیه، یا درمورد اروپا و آمریکاست. که البته تا حدی قابل فهمه، چون در دوران معاصر اتفاقات خیلی مهمی توی اروپا افتاد که کل دنیا رو تکون داد، مثل انقلاب صنعتی. ولی بازم بنظرم بیشتر باید به بقیه دنیا پرداخته میشد. اون فصلش که درمورد اسلام ه هم دقیق یادم نیست ولی فکر کنم اشتباهاتی داشت و خیلی دقیق نبود. و اینکه نویسنده حس کردم اندکی نظرات خودش رو هم دخیل میکرد و حتی بعضی جاها که خجالت آور بود رو سریع رد میکرد. مثلا درمورد استفاده از بمب اتم، یجورایی نوشته بود که مثلا دیگه لازم بود، برای پایان دادن به جنگ. یا از استعمار اروپایی ها و رفتار آمریکایی ها با بومی ها خیلی سریع رد شد و آنچنان اعتنایی نکرد. و نهایتا اینکه فصل آخر کتاب فوق العاده بود. عنوان فصل رو گذاشته بود «بخش کوچکی از تاریخ که من خود در آن زیسته ام»، و آنچنان دیگه حالت تاریخ نداشت. بیشتر داشت حرف های خودش رو میزد، و خیلی زیبا بود. فصل آخر رو واقعا دوست داشتم. مجموعا هم کتاب خوبی بود، لذت بردم از خوندنش.

یه بنده خدایی نوشته بود این شب ها نذر کنید و حتی به خانم های محجبه پوشیه نذری بدید. خدا شر شما رو از سر ما کم کنه که هیچوقت از دستتون آرامش نداریم. هر روز یه عن جدیدی میگیرید سر ما. آدم های وقت‌نشناسِ دنبال حاشیه.

دیروز توی آرایشگاه داشتم با آرایشگر بغلی بحث سیاسی میکردم، بعد وقتی شروع کرد به مزخرف گفتن، آرایشگر خودم داشت ریشم رو درست میکرد نمیتونستم جوابش رو بدم. مونده رو دلم بهش بگم چقدر گاو بود.

واقعا کتابخونه های عمومی نعمتن، نعمت. بدون کتابخونه ما کتابخون های ورشکسته چطوری زندگی میکردیم، نمیدونم. حالا آرشیو هاشون یه مقدار قدیمی هست، ولی بازم خیلی کتاب دارن. خیییلییی. و کلا این پروسۀ کتاب قرض گرفتن، خوندن، پس دادن کتاب ها و برگشتن با تعدادی کتاب دیگه رو واقعا دوست دارم.

اعتماد به نفسم ارتباط کاملا مستقیمی داره با مدت زمانی که از آخرین اصلاح موهام میگذره و موجودی حساب بانکیم.

دومی، 1089 و بقیۀ ماجرا - دیوید آچیسن؛ کلا از اوایل دانشگاه اون بعد مفهومی و فلسفی ریاضیات و کلا علوم تجربی خیلی برام جالب شد. ریاضی و فیزیک واقعا فراتر از یکسری فرمول خشک و بی خاصیت ن. واقعا مسائل عجیب و غریبی توشون هست که واقعا اونجا آدم اوج خلاقیت بشری رو مشاهده میکنه. بخاطر همین افتادم دنبال کتاب های غیر درسی علمی. یکیشون این کتاب بود. واقعا ناامید کننده، بیخود و چرت و پرت بود. صفحات جالبی هم داشت، ولی درمجموع در حد انتظارم نبود. بخش های تخصصی تر خوب توضیح نداده بود و برخلاف ادعا، برای افراد غیرمتخصص اصلا قابل فهم نبود. مبنایی توضیح نمیداد. مثلا چندتا چیز خیلی عجیب رو مبنا میگرفت، بعد یه نتیجه گیری ساده میکرد. درحالی که بخش عجیب و جالب ماجرا همون چیزایی بودن که توضیح نداده بود. خیلی مسائل و معماهای جالبی رو مطرح کرده بود. و واقعا جالب بود که ببینی چه مسائل خلاقانه ای مطرح شدن و چه جواب های خلاقانه ای پیدا شده. ولی بازم راضی کننده نبود. خصوصا خیلی در ارتباط دادن مفاهیم انتزاعی به کاربردهاشون توی دنیای واقعی لنگ میزد. اگر شما هم دنبال کتاب های این چنینی هستید، کتاب دیگه ای پیدا کنید. یا صبر کنید من پیدا کنم و بهتون اطلاع بدم.

قبلا کمی از کتاب «زبان طبیعت - استیون استروگتس» رو توی طاقچه خوندم، و واقعا خیلی بهتر و زیباتر بود. همون اول که داشت مفهوم حد رو توضیح میداد خیلی آهسته و زیبا میگفت. ولی چون نسخه چاپی ش رو پیدا نکردم، نخوندمش. الآن کتاب «لذت ایکس» از همون نویسنده رو فعلا گرفتم، حالا تا بعد. خوندم بهتون میگم.

کلا بنظرم ریاضیات و علوم تجربی، برخلاف چیزی که انتظار میره، برای آدم های علوم انسانی مفیده، خصوصا اهالی فلسفه. ریاضی خوندن، خصوصا اگر اهلش باشی و مفهومی بخونی و کمی هم استعداد از خودت نشون بدی، ذهن آدم رو خیلی تیز میکنه. ذهنت رو طوری تعلیم میده که چیزهایی رو ببینی که شاید همه نمیبینن. خلاقیت علمی ت رو رشد میده. شاید این حرف برای سایر رشته های علوم انسانی چندان هم صادق نباشه، گرچه بنظرم تا حدودی هست، ولی برای فلسفه که قطعا اینطوره. کلا درکنار مطالعات موضوعی و تخصصی، خوندن کتاب های جدید و خارج از چهارچوب، و تجربه کردن چیز های جدید و یاد گرفتن چیزهایی که در حالت عادی هیچوقت نمیرفتی سراغشون، دید آدم رو باز میکنه. باعث میشه دید کامل تری به موضوعات داشته باشی. نمیدونم چطوری توضیح بدم... وقتی کل عمرت رو روی یک موضوع صرف کردی، انگار هیچ بعد دیگه ای از ماجرا رو نمیبینی. علوم، به همدیگه مرتبطن. و از این مهم تر، روش علمی در علوم مختلف فرق میکنه و این میتونه برای تو خیلی مفید باشه که با روش های علمی علوم مختلف آشنا بشی. اصلا همینکه بدونی دانشمندان هر علمی، چطور و از چه مسیری به دستاورد هاشون میرسن خودش کلی چیز به تو یاد میده، مثل اینکه میزان اعتبار گزاره های کدوم علم قطعی تر و متقن تره و هر گزارۀ علمی در علوم مختلف، درواقع در لایه های زیرین معناشون چیه. حتی خارج از مباحث علمی، استفاده از بخش های خاک گرفتۀ مغزت، میتونه تجربۀ بسیار جالبی باشه. مثلا اگر کل عمرت دنبال درس و کتاب بودی، برو یه کار فنی یاد بگیر. اگر همیشه مشغول کارای هنری بودی، برو یه ورزشی رو شروع کن. یا کلا به هرچیزی که تا الآن مشغول بودی، برو یچیزی رو امتحان کن که برای خودت هم عجیب باشه. و شاید اینطوری درهای زیبایی به روت گشوده شد...

پسرداییم امروز بابابزرگم رو خفت کرد برای عیدی. نشسته بودیم یدفعه گفت آقاجون نمیخوای عیدی بدی. بعد آقاجون که خواست دست به سرش کنه و وعده سر خرمن بده، یدفعه کارتخوان درآورد. کرک و پر همه ریخت.

مسعود، برای یک چیزی ازت ممنونم و اونم مدیریت کشور توی این وضعیت ه. اینکه هیچ چیز توی مغازه ها کم نیست، اینکه غیر از خود جنگ بحران دیگه ای تولید نمیشه، اینکه حمل و نقل و نظام سلامت و توزیع کالا و بقیه چرخه های کشور دچار اختلال نمیشن، اینکه همه چیز داره همون مسیر عادی خودش رو میره. ممنون مسعود.