به همون میزانی که عاشق کد زدن و غرق شدن در کار هستم، از درس خوندن و محاسبه انحنای خم C و رسم نمودار تابع f متنفر هستم.
من از ریاضی خوشم میاد. خیلی زیاد. از فیزیک هم. و موقعی که وقت داشته باشم خیلی عمیق میشم توی مباحث، و سعی میکنم شهودی درک کنم مطالب رو. اصلا دوره دبیرستان، عاشق فیزیک شده بودم و دلم میخواست فیزیک محض بخونم. از کشف قوانین طبیعت و دیدن وجه کاربردی فرمول های ریاضی خیلی لذت میبردم. میشستم لکچر های مبانی فیزیک والتر لوین رو نگاه میکردم و از زمان و مکان خارج میشدم.
ولی سیستم دانشگاه، به همراه کار و مشغله های زندگی، تمام شوق علمی تو رو کور میکنه و روح یادگیری رو در تو نابود میکنه. توی دانشگاه، فرصت یادگیری حقیقی نیست، و استاد هم اصلا چنین برنامه ای نداره، و اگر داشته باشه هم خودش بلد نیست که بخواد به تو یاد بده. بچه ها که هیچی. کلا یه مشت پسریم که داریم از سربازی فرار میکنیم، کنار یه مشت دختر که اومدن وقت تلف کنن و یه مدرکی بگیرن.
هر ترم کلی واحد داری که به خوندن هیچکدوم نمیرسی. صرفا باید یسری فرمول حفظ کنی، که نه میفهمی چی ن، نه میفهمی به از کجا اومدن، نه میفهمی به چه دردی میخورن. شاید بتونی نمره بگیری، ولی خودتم میفهمی که بلد نیستی.
بخاطر همینم برای خیلیا سواله که آخه ریاضی چیه دیگه؟ چرا ینفر باید ریاضی بخونه؟ برای طرف اون بعد زیبا و کنجکاویبرانگیز ریاضیات جا نیفتاده. ریاضی کلا یعنی کنجکاوی، فقط در ابعاد انتزاعی تر. حیف که فرصت نمیشه آدم بره دنبال این چیزا.
به خواهرم گفتم از مغازه چیزی نمیخوای؟ گفت تو داری دلستر میگیری؟ گفتم آره. یکم فکر کرد، گفت نمیخوام.
الآن دیدم دلستر منو برداشته. بهش گفتم تو مگه نگفتی نمیخوام؟ میگه منظورم این بود که تو گرفتی دیگه، من برا چی بگیرم. دلستر تو رو میخورم.
پیرمرد
ششمی، بلاتکلیف - منصور ضابطیان؛ بین کتاب های منصور ضابطیان از همه کمتر دوستش داشتم و موقع خوندنش، ب
هفتمی، تعلیم و تربیت در اسلام - شهید مطهری؛
موقع خوندن اینجور کتاب ها، همیشه برام سواله که این مطالب برای من واضح و بدیهی بنظر میاد چون اطلاعات دینیم نسبتا خوبه، یا واقعا خیلی واضحه؟ من با اینکه معمولا حین کتاب خوندن یه مداد دستمه و زیاد خطکشی میکنم تا بعدا بتونم راحت مرور کنم، ولی خیلی مطلبی پیدا نمیکردم که خط بکشم زیرش. ولی حس میکنم برای من اینجوره، اگر کسی آشنایی کمتری داره شاید خیلی هم براش جالب و مفید باشه.
یکسری مطالب کتاب برای من مأنوس نبود و نمیفهمیدم دقیقا هدف از بیان این موضوعات چیه (یکی دیگر از مشکلات تبدیل خامِ سخنرانی به کتاب). مثلا بیان کردن موضوعات مربوط به فلسفه اخلاق برام عجیب بود. مرتبط بود درواقع، ولی خب فلسفه اخلاق چیزی نیست که با چند صفحه حل بشه. خیلی مسئله پیچیدهایه و نیاز به مطالعه مستقل داره.
کتاب حوالی موضوعاتی میگرده مثل معنای تربیت و فرقش با صنعت، پرورش استعداد ها، نسبیت اخلاق و آداب، عوامل تربیت، و یکسری بررسی های موضوعی مثل پرورش جسم یا معنای صحیح عزت نفس و تواضع. فصل مورد علاقه خودم فصل آخر بود که «کار» رو به عنوان یکی از عوامل تربیت طرح کرده بود و احادیث خیلی قشنگ و تأملبرانگیزی داشت. اون فصل رو حداقل بخونید. کلا 15 صفحه س.
پیشنهاد میکنم که قبل از شروع به مطالعه کتاب، فهرست کتاب رو نگاه کنید. به زیرعنوان ها توجه کنید و ببینید چقدر از این مطالب ممکنه براتون جدید باشه. اگر مطالب جدید بینشون زیاده، پیشنهاد میکنم. کتاب خیلی خوبیه. از نظر من موضوع اصلی کتاب درواقع سبک زندگی و اخلاق اسلامیه. یعنی درواقع داره سعی میکنه به شما بگه یک مسلمان، روزش رو چطور میگذرونه، هدف هاش چیاست، در موضوعات مختلف چطوری قضاوت میکنه و چطور تصمیم گیری میکنه. به یکسری از تفکر های غلطی که بین مسلمین رایجه هم اشاره کرده، که اشاره کردم. مثل بحث کار و حرفه.
نمیتونم بگم جزو کتاب های شاخص شهید مطهریه، چون تشتت و پراکندهگویی توی کتاب زیاده، ولی اگر مطالب براتون جدید باشه و به چشم همون سخنرانی بهش نگاه کنید، کتاب خوبیه.
یکی از زیبایی های زبان لکی/لری، فحش هاشه. چرا؟ چون اصن فحش خیلی ندارن، بیشتر نفرین میکنن. بعد نفرین های شاعرانه ای میکنن که اصن پرات میریزه.
مثلا میگن "شارِت بِشیوی". یعنی "آسایشت بهم بخورد". بعضی نفرین ها یکم پیشینه تاریخی هم دارن. مثلا "گیسِت بوئِری"، یعنی "گیس هایت کوتاه شود". که درواقع یعنی "عزیز از دست بدهی". چون زن ها، قدیم رسم بوده که وقتی کسی میمرده موهاشون رو کوتاه میکردن.
دیگه آخرت فحش لکی که من شنیدم، "اَ میرات بِکُوی" بود. مطمئن نیستم که دارم درست ترجمه میکنم، چون خودم تسلطم به زبان لکی در حد a2 ه، ولی فکر کنم "میرات" یعنی "میراث" و "بِکُوی" یعنی "بشوی". مجموعا یعنی "به میراث بمانی"، که منظور اینه که پدرت بمیره یا یه همچین چیزی.
بعد مثلا تو ممکنه یه اشتباه کوچیکی کرده باشی ها، ولی ازین نفرین های عمیق دریافت میکنی. خیلی عجیبه.
«یقین چیزی است که باید برای انسان پیدا بشود . انسان باید به خدا ایمان داشته باشد . آیا این ایمان از همان ابتدا در انسان هست و بالفعل وجود دارد ؟ انسان باید به معاد ایمان داشته باشد ، به پیغمبر و اولیاء دین ایمان داشته باشد ؛ این ایمان از کجا پیدا می شود ؟ ایمان باید برای انسان پیدا بشود . تا انسان شک نکند ، به سوی یقین رانده نمی شود . شک برای بشر خوب است اما نه اینکه هدف خوبی و منزل خوبی باشد ؛ شک جایگاه خوبی نیست ، یقین جایگاه خوبی است . شک برای انسان دالان و معبر خوبی برای رسیدن به ایمان و یقین است . تا انسان از این دالان عبور نکند و از این معبر نگذرد ، به آن سر منزل بسیار عالی و لذیذی که یقین نام دارد نمی رسد.»