مشکل آدم هایی مثل شهبازی و برنامه هایی مثل پاورقی ( که من خودم هرازگاهی نگاه میکنم ) اینه که توی دفاع از جمهوری اسلامی غرقن. نقد هم میکنن گاهی، ولی خیلی وقتا چیزایی که واقعا مطالبه مردمه رو نمیگن. مثل اینترنت. من تا امروز خیلی سعی کردم هیچی نگم، و واقعا هم برام مهم نبود، با اینکه هیچکس به اندازه من از قطعی اینترنت آسیب ندید. بالآخره جنگ هزینه داره و من تا حدود خیلی زیادی به این نظام اعتماد دارم مجموعا. ولی وقتی هیچ توضیحی داده نمیشه که اینهمه خط سفید ( حداقل دور و بری های من زیاد دارن ) و اینهمه وی پی ان چیه، خب من برام سوال ایجاد میشه. حتی الآن هم باز خیلی برام مهم نیست. ولی نکته اینجاست که وقتی مطالبه مردم رو ندید میگیری، دو روز دیگه باید منتظر چیزی مشابه کودتای دی ماه هم باشی.

جمهوری اسلامی، استاد انجام دادن کار های بزرگ، و بحران‌سازی از مسائل جزئی و بی ارزشه. مثلا جلوی این همه تحریم می‌ایسته و توی اوج مشکلات اینهمه رشد رشد علمی و صنعتی رقم میزنه، ولی از چیزی مثل حجاب بحران ملی درست میکنه. در مبارزه رو در رو با دو ابرقدرت اتمی اینهمه حماسه خلق میکنه، بعد از چیز ساده ای مثل اینترنت بحران ملی درست میکنه. درصورتی که با توضیح دادن و صحبت کردن با مردم خیلی از این مسائل حل میشه و مردم اعتماد میکنن واقعا. من دلم میسوزه که جمهوری اسلامی این بلا رو سر خودش میاره و به مهم ترین سرمایه خودش اینجور ضربه میزنه. خب آخه چته؟ خودت مثل آدم، بیا حرف مردمت رو گوش بده تا مجبور نشن برای شنیده شدن صداشون دست به دامن بیگانه بشن. خودت مرجع مردمت باش. خودت صدای مردمت باش. مردمی که انقدر پای تو هستن و بخاطرت هزینه میدن.

هر اتفاقی هم بیفته، من نعش جمهوری اسلامی رو هم روی دوش این کفتار ها نمیذارم.

برای آدم هایی که به پیتزا سس میزنن احترام خاصی قائل نیستم

از اولین ترم دانشگاه تا الآن، حتی یک ترم هم نبوده که همه واحد هام رو پاس کنم. ترم پیش هم که دیگه شاهکار خلق کردم، یدونه عمومی رو بیخیال شدم. مرسی از زحماتم واقعا.

حاجی پزشک ها تو مطب شون منشی ها رو چیزخور میکنن؟ این میزان اعتماد به نفس و از دماغ فیل افتادگی برای یه شغل غیرتخصصی واقعا طبیعی نیست.

بعد از اون طرف اصن منشی های روانشناس ها >>>>>>>> اصن نصف درمان رو اون منشیه انجام میده انقدر که مهربون و خوش اخلاقه. یه مرکز مشاره میرفتم یه خانم نسبتا مسنی منشی شون بود، انقدر خوش اخلاق بود دلت میخواد قورتش بدی.

ثبت نام در دانشگاه غیرانتفاعی بی معنی ترین کاریه که آدم میتونه با زندگی خودش بکنه. هم پول میدی، هم چیزی یاد نمیگیری، هم مدرکش بی ارزشه. کلا از سربازی یه مدت معاف میشی. نمیدونم چرا دارم این بلا رو سر خودم میارم.

از تهِ دلم زبان فارسی رو دوست دارم و به اینکه بلدمش افتخار میکنم

من واقعا از ازدواج زیر نظر خانواده ایرانی میترسم. بااینکه هنوز خبری نیست و من تا اطلاع ثانوی قصدشو ندارم، امروز سر صبحانه یک مزخرفاتی داشتن میگفتن که نزدیک بود قالب تهی کنم. اصن دیدگاه نسل قبل نسبت به مسئله ازدواج و نسبت به نقش دو جنس واقعا عجیب و پشم‌ریزونه. کلا هربار فکر میکنی خانواده ایرانی چیز جدیدی برات نداره و دیگه نمیتونه غافلگیرت کنه، دقیقا همون موقع سورپرایز میشی.

با بند بند وجودم ازت متنفرم داداش. هم از تو، هم از تمام کسایی مثل تو. ریدم تو مرام و منش تون. ریدم تو اون فرهنگی که شما ها رو پس انداخته. ریدم به سر تا پاتون که برای زن زندگی آزادی، 4 ماه و خرده ای تعطیل کردین، ولی بخاطر 160 نفر شهید مینابی حتی یه تسلیت نگفتید (لااقل من نشنیدم) و سمت قاتل مردمتون وایسادید. ریدم به اون فکر نداشته تون که برای عقیده تون حاضر نشدید چندماه تحمل کنید و زود برگشتید. ریدم تو قیافه تو، و اون رفیق حال بهم زنت، و اون زن حال بهم زن ترش، و تمام کسایی که با شما کار میکنن و متاسفانه قبلا ما هم نگاهتون میکردیم و دوستتون داشتیم. پ ن برای کسایی که وصل نیستن: این بزرگوار ها خیلی وقته برگشتن. این ویدیو نمیدونم چندمشونه.