یکی از چندش ترین آدم ها کسیه که برای خودش بی دلیل دل میسوزونه و احساس قربانی بودن دائمی داره.
ولی دقت کردید چقدر متولدین 85 به بعد، در برقراری ارتباطات اجتماعی گاون؟ حتی ما هم همچین عالی نیستیم، ولی اینا دیگه خیلی گاون. یه سلام و احوالپرسی ساده بلد نیستن بکنن. یا مثلا نمکپراکنی های بیمزه میکنن. سوالات تخمی میپرسن. حرف عادی خودشون رو به اسکلانه ترین شکل ممکن میگن. واقعا خیلی عجیب و ناراحت کننده س.
کسی که باهاش کار میکنم و قراره مثلا بهم چیز یاد بده، پریروز یه گوهی زده به کدم، دو روزه دارم دیباگ میکنم تموم نمیشه.
تقریبا هرروز به این فکر میکنم که چقدر دلم میخواست یه پسر تنها و بیدرس باشم که توی یک ون زندگی میکنه و وقتش صرف یادگیری، پول درآوردن، و تجربه کردن میشه.
تتوآرتیست بنظرم یکی از جالب ترین و باحال ترین شغل های دنیاست. چون فقط یک هنر و یک فن نیست، اگر خوب انجام بشه خیلی بیشتر از این حرفهاست.
تو باید اول با طرفت خوب آشنا بشی. پای حرفش بشینی، باهاش قهوه بخوری، علایقش رو بشناسی، و بتونی تشخیص بدی که هسته های هویتی این شخص چیاست؟ چه نقشی لایق اینه که این شخص رو تا آخر عمرش همراهی کنه؟ باید بتونی بهش کمک کنی تتوی مورد علاقۀ خودش رو پیدا کنه. و بعد تازه نوبت به خود تتو میرسه و خود اون هم جذابیت خاص خودش رو داره و وقتی درست انجام میشه واقعا زیباست.
داشتم به محمدحسین میگفتم: من وضع این مردم رو میبینم، وضع فامیلا رو میبینم، وضع همکلاسی هام رو میبینم، گاهی از شرایط خودم خجالت میکشم. مثلا بعضیا شاید از من خیلی پرتلاش تر هم هستن، ولی من بهواسطه آشنا های خوبی که داشتم، با اینکه کسی برام پارتی بازی نکرده و بدون استحقاق چیزی بهم داده نشده، ولی بالآخره این باعث شده که من توی مسیر خوبی بیفتم و از راهنمایی های خوبی بهرهمند بشم و آدم های خوب بیشتری سر راهم قرار بگیرن. این گاهی باعث میشه عذاب وجدان بگیرم. من هم طعم این سختی ها رو چشیدم، شاید از خیلی ها بیشتر، ولی بازم حس میکنم خدا مسیر خوبی برام رقم زده و توی راه خوبی منو گذاشته. راضیم خداروشکر. و میدونم که خدا از هرکسی، به اندازۀ خودش سوال میکنه، ولی بازم من این حس رو دارم گاهی.
گفت: درست میگی. این حس گاهی سراغ آدم میاد. ولی آیا این معنیش اینه که شما از موقعیت هایی که برات پیش میاد استفاده نکنی؟ آیا معنیش اینه که خودت رو عمدا توی سختی بندازی؟ آیا باید نعمت های خدا رو پس بزنی؟ نه. خدا برای شما موقعیت بهتری رقم زده، مسئولیت بیشتری هم روی دوشت گذاشته. بهتر اینه که شما نسبت به این افراد، بجای ترحم، حس مسئولیت داشته باشی.
بازگشت ابراهیم ذوالفقاری به قاب صدا و سیما رو تبریک، و احتمال کوچ اجباری مجدد به پیام رسان های داخلی رو تسلیت عرض میکنم.